พรหมสูตร เล่ม ๒๐

สพฺรหฺมกานิ ภิกฺขเว ตานิ กุลานิ, เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. สปุพฺพาจริยกานิ ภิกฺขเว ตานิ กุลานิ, เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. สาหุเนยฺยกานิ ภิกฺขเว ตานิ กุลานิ, เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. “พฺรหฺมา”ติ ภิกฺขเว มาตาปิตูนํ (๑) เอตํ อธิวจนํ, “ปุพฺพาจริยา”ติ ภิกฺขเว มาตาปิตูนํ๒ เอตํ อธิวจนํ, “อาหุเนยฺยา”ติ ภิกฺขเว มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ตํ กิสฺส เหตุ ? พหุการา ภิกฺขเว มาตาปิตโร ปุตฺตานํ อาปาทกา โปสกา อิมสฺส โลกสฺส ทสฺเสตาโรติ.

พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร ปุพฺพาจริยาติ วุจฺจเร

อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ ปชาย อนุกมฺปกา.

ตสฺมา หิ เน นมสฺเสยฺย สกฺกเรยฺย จ ปณฺฑิโต

อนฺเนน อถ ปาเนน วตฺเถน สยเนน จ

อุจฺฉาทเนน นฺหาปเนน (๒) ปาทานํ โธวเนน จ.

ตาย ปาริจริยาย มาตาปิตูสุ ปณฺฑิตา

อิเธว (๓) นํ ปสํสนฺติ, เปจฺจ สคฺเค ปโมทตีติ. (๔) ปฐมํ.

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย บุตรของสกุลใดบูชาบิดามารดา ในเรือนตน สกุลนั้นชื่อว่ามีพรหม บุตรของสกุลใดบูชาบิดามารดาในเรือนตน สกุล นั้นชื่อว่ามีบุรพาจารย์ บุตรของสกุลใดบูชาบิดามารดาในเรือนตน สกุลนั้นชื่อว่ามี อาหุไนยบุคคลคำว่า พรหม นี้เป็นชื่อของบิดามารดา คำว่า บุรพาจารย์ นี้เป็นชื่อของ บิดามารดา คำว่า อาหุไนยบุคคล นี้เป็นชื่อของบิดามารดา ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะบิดามารดามีอุปการะมาก บำรุงเลี้ยง แสดงโลกนี้แก่บุตร

บิดามารดาผู้อนุเคราะห์ประชา

ท่านเรียกว่า พรหม บุรพาจารย์

และอาหุไนยบุคคลของบุตร

เพราะเหตุนั้น บัณฑิตพึงนมัสการ

และสักการะบิดามารดานั้นด้วยข้าว น้ำ ผ้า ที่นอน

การอบกลิ่น การให้อาบน้ำ และการล้างเท้า

เพราะการปรนนิบัติบิดามารดานั้น

บัณฑิตจึงสรรเสริญในโลกนี้เอง

เขาตายไปแล้วย่อมบันเทิงในสวรรค์

สพรหมกสูตรที่ ๑ จบ