ฐานสูตร เล่ม ๒๐

ตีหิ ภิกฺขเว ฐาเนหิ สทฺโธ ปสนฺโน เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ ? สีลวนฺตานํ ทสฺสนกาโม โหติ, สทฺธมฺมํ โสตุกาโม โหติ, วิคตมลมจฺเฉเรน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ มุตฺตจาโค ปยตปาณิ โวสฺสคฺครโต ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ตีหิ ฐาเนหิ สทฺโธ ปสนฺโน เวทิตพฺโพ.

ทสฺสนกาโม สีลวตํ สทฺธมฺมํ โสตุมิจฺฉติ

วิเนยฺย (๑) มจฺเฉรมลํ ส เว สทฺโธติ วุจฺจตีติ. ทุติยํ.

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้มีศรัทธาเลื่อมใสพึงทราบได้โดยฐานะ ๓ ประการ ฐานะ ๓ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. เป็นผู้ปรารถนาที่จะเห็นท่านผู้มีศีล

๒. เป็นผู้ปรารถนาที่จะฟังสัทธรรม

๓. เป็นผู้มีใจปราศจากความตระหนี่อันเป็นมลทิน มีจาคะอันสละแล้ว มี ฝ่ามือชุ่ม ยินดีในการสละ ควรแก่การขอ ยินดีในการแจกทาน อยู่ ครองเรือนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้มีศรัทธาเลื่อมใสพึงทราบได้โดยฐานะ ๓ ประการนี้แล

บุคคลผู้ปรารถนาจะเห็นท่านผู้มีศีล

ปรารถนาจะฟังสัทธรรม

กำจัดความตระหนี่อันเป็นมลทิน

บุคคลนั้นเรียกว่า ผู้มีศรัทธา

ติฐานสูตรที่ ๒ จบ