๓. อปริหานิยสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๒

ได้กล่าวกะเราว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้ย่อมเป็นไปเพื่อ ความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ ธรรม ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ความเป็นผู้เคารพในพระศาสดา

(๒) ความเป็นผู้เคารพในพระธรรม

(๓) ความเป็นผู้เคารพในพระสงฆ์

(๔) ความเป็นผู้เคารพในสิกขา

(๕) ความเป็นผู้เคารพในความไม่ประมาท

(๖) ความเป็นผู้เคารพในปฏิสันถาร

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้แลย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ’ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เทวดาองค์นั้นได้กล่าวดังนี้แล้วก็ไหว้เรา ทำประทักษิณแล้วอันตรธานไป ณ ที่นั้น”ภิกษุผู้มีความเคารพในพระศาสดามีความเคารพ

ในพระธรรม มีความเคารพอย่างแรงกล้าในพระสงฆ์ (มี

ความเคารพอย่างแรงกล้าในสิกขา) มีความเคารพ

ในความไม่ประมาท มีความเคารพในปฏิสันถาร เป็นผู้

ไม่ควรที่จะเสื่อม ย่อมอยู่ใกล้นิพพานทีเดียว

๓. ทุติยอปริหานิยสูตร

ว่าด้วยอปริหานิยธรรม ๖ สูตรที่ ๒

{๓๐๔} [๓๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อคืนนี้เทวดาองค์หนึ่ง เมื่อปฐมยาม ผ่านพ้นไปแล้ว มีวรรณะงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างไสวไป ทั่วแล้วเข้ามาหาเราถึงที่อยู่ ครั้นแล้วไหว้เรา ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง

แล้วได้กล่าวกะเราว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้ย่อมเป็นไป เพื่อความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ ธรรม ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ความเป็นผู้เคารพในพระศาสดา

(๒) ความเป็นผู้เคารพในพระธรรม

(๓) ความเป็นผู้เคารพในพระสงฆ์

(๔) ความเป็นผู้เคารพในสิกขา

(๕) ความเป็นผู้เคารพในหิริ

(๖) ความเป็นผู้เคารพในโอตตัปปะ

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้แลย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ’ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เทวดาองค์นั้นได้กล่าวดังนี้แล้วไหว้เรา ทำประทักษิณแล้วก็อันตรธานไป ณ ที่นั้นแลภิกษุผู้มีความเคารพในพระศาสดา มีความเคารพใน

พระธรรม มีความเคารพอย่างแรงกล้าในพระสงฆ์ (มี

ความเคารพอย่างแรงกล้าในสิกขา) ถึงพร้อมด้วยหิริและ

โอตตัปปะ มีความเคารพยำเกรง เป็นผู้ไม่ควรที่จะเสื่อม ย่อมอยู่ใกล้นิพพานทีเดียว

๔. มหาโมคคัลลานสูตร

ว่าด้วยติสสพรหม

{๓๐๕} [๓๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นท่านพระ มหาโมคคัลลานะปลีกตัวออกไปเร้นอยู่ในที่ลับ ได้เภิดความปริวิตกแห่งใจ