๑๑. ทารุกขันธสูตร เล่ม ๒๒

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรเล่าเป็นหตุ <*> เป็นปัจจัยที่ทำให้พระสัทธรรม ดำรงอยู่ได้นาน ในเมื่อพระตถาคตปรินิพพานแล้ว”

“ดูก่อนกิมมิละ พวกภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกาในธรรมวินัยนี้ เป็นผู้มีความเคารพ มีความยำเกรงในพระศาสดา ในพระธรรม ในพระสงฆ์ ใน สิกขา ในความไม่ประมาท ในปฏิสันถาร ดูก่อนกิมมิละ นี้แลเป็นเหตุเป็น ปัจจัยที่ทำให้พระสัทธรรมดำรงอยู่ได้นานในเมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว”

๑๑. ทารุกขันธสูตร

ว่าด้วยอำนาจของผู้มีฤทธิ์

{๓๑๒} [๔๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ภูเขาคิชฌกูฏ ใกล้พระนครราชคฤห์ ครั้งนั้นเป็นเวลาเช้า ท่านพระสารีบุตรครองอันตรวาสกแล้วถือบาตร จีวรลงจากเขาคิชฌกูฏพร้อมด้วยภิกษุหลายรูป เห็นกองไม้กองใหญ่ ณ ที่แห่ง หนึ่งแล้วถามภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ท่านทั้งหลายเห็น กองไม้กองใหญ่โน้นหรือไม่”

ภิกษุเหล่านั้นตอบว่า “เห็น ท่านผู้มีอายุ”

“ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุผู้มีฤทธิ์ ถึงมีความชำนาญทางใจ เมื่อจำนงอยู่ พึงน้อมใจถึงกองไม้กองโน้นให้เป็นดินได้ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าที่กองไม้โน้นมีปฐวีธาตุซึ่งภิกษุผู้มีฤทธิ์ ถึงความชำนาญทางใจพึงอาศัยน้อมใจถึงให้เป็นดินได้ ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุผู้มีฤทธิ์ ถึงความชำนาญทางใจเมื่อจำนงอยู่ พึงน้อมใจถึงกองไม้กองโน้นให้เป็นนํ้าได้ ... ให้เป็นไฟได้ ... ให้เป็นลมได้ ... ให้เป็นของงามได้ ... ให้เป็นของไม่งามได้

ข้อนั้น เพราะเหตุไร เพราะว่าที่กองไม้กองโน้นมีอสุภธาตุ ซึ่งภิกษุผู้มีฤทธิ์ ถึงความชำนาญทางใจพึงอาศัยน้อมใจถึงกองไม้กองโน้นให้เป็นของไม่งามได้’

๑๒. นาคิตสูตร

ว่าด้วยการไม่ติดยศและไม่ให้ยศติดตน

{๓๑๓} [๔๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จจาริกไปในแคว้นโกศล พร้อมด้วย ภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ เสด็จถึงหมู่บ้านพราหมณ์ของชาวโกศลชื่ออิจฉานังคลคาม นัยว่า ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่ไพรสณฑ์ชื่ออิจฉานังคละ ใกล้ อิจฉานังคลคาม

พราหมณ์และคฤหบดีชาวบ้านอิจฉานังคละได้สดับข่าวว่าพระสมณ โคดมศากยบุตรทรงผนวชจากศากยะตระกูลเสด็จถึงอิจฉานังคลคาม ประทับ อยู่ที่ไพรสณฑ์ชื่ออิจฉานังคละ ใกล้อิจฉานังคลคาม ก็ชื่อเสียงอันงามของ ท่านพระโคดมพระองค์นั้นขจรไปแล้วดังนี้ว่า “แม้เพราะเหตุนี้ ๆ พระผู้มี พระภาคเจ้าพระองค์นั้นทรงเป็นพระอรหันต์ ตรัสรู้เองโดยชอบ ... ทรงเป็น ผู้เบิกบาน ทรงจำแนกแจกธรรม’ พระองค์ทรงทราบประจักษ์โลกนี้ตลอด ทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลกด้วยพระปัญญาอันยิ่งด้วยพระองค์เองแล้ว ทรงสอนหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์ เทพ และมนุษย์ให้รู้ตามด้วย ทรง แสดงธรรมอันงามในเบื้องต้น งามในท่ามกลาง งามในที่สุด ทรงประกาศ พรหมจรรย์อันบริสุทธิ์พร้อมทั้งอรรถทั้งพยัญชนะบริบูรณ์ครบถ้วน ก็การได้เห็นพระอรหันต์เห็นปานนี้เป็นการดีแล”