arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ · อานิสังสวรรค

๔. ทุกขสูตร เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๗๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๑ ในอานิสังสวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๔. ทุกฺขสุตฺต

๔. ทุกขสูตร

ว่าด้วยความเป็นทุกข์

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ อานิสังสวรรค ทุกขสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๔๑๙–๔๑๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๖๒๒–๖๒๒

บาลี (มหาจุฬาฯ)

โส วต ภิกฺขเว ภิกฺขุ กญฺจิ สงฺขารํ สุขโต สมนุปสฺสนฺโต ฯเปฯ สพฺพสงฺขาเร (๑) ทุกฺขโต สมนุปสฺสนฺโต ฯเปฯ ฐานเมตํ วิชฺชติ. จตุตฺถํ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑อิ.ม.สี. สพฺพสงฺขารํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย

๑. เป็นไปไม่ได้เลยที่ภิกษุผู้พิจารณาเห็นสังขารว่าเป็นสุข

ฯลฯ

ภิกษุทั้งหลาย

๑. เป็นไปได้ที่ภิกษุผู้พิจารณาเห็นสังขารทั้งปวงว่าเป็นทุกข์

ฯลฯ

ทุกขสูตรที่ ๔ จบ

จบ ๔. ทุกขสูตร