พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ · อานิสังสวรรค
๔. ทุกขสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๗๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๑ ในอานิสังสวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๔. ทุกฺขสุตฺต
๔. ทุกขสูตร
ว่าด้วยความเป็นทุกข์
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ อานิสังสวรรค ทุกขสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๔๑๙–๔๑๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๖๒๒–๖๒๒
โส วต ภิกฺขเว ภิกฺขุ กญฺจิ สงฺขารํ สุขโต สมนุปสฺสนฺโต ฯเปฯ สพฺพสงฺขาเร (๑) ทุกฺขโต สมนุปสฺสนฺโต ฯเปฯ ฐานเมตํ วิชฺชติ. จตุตฺถํ.
- ๑อิ.ม.สี. สพฺพสงฺขารํ
ภิกษุทั้งหลาย
๑. เป็นไปไม่ได้เลยที่ภิกษุผู้พิจารณาเห็นสังขารว่าเป็นสุข
ฯลฯ
ภิกษุทั้งหลาย
๑. เป็นไปได้ที่ภิกษุผู้พิจารณาเห็นสังขารทั้งปวงว่าเป็นทุกข์
ฯลฯ
ทุกขสูตรที่ ๔ จบ
จบ ๔. ทุกขสูตร