พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ · อานิสังสวรรค
๕. อนัตตสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๗๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๑ ในอานิสังสวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๕. อนตฺตสุตฺต
๕. อนัตตสูตร
ว่าด้วยความเป็นอนัตตา
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ อานิสังสวรรค อนัตตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๔๑๙–๔๑๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๖๒๒–๖๒๒
โส วต ภิกฺขเว ภิกฺขุ กญฺจิ ธมฺมํ อตฺตโต สมนุปสฺสนฺโต ฯเปฯ สพฺพธมฺเม (๑) อนตฺตโต สมนุปสฺสนฺโต ฯเปฯ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ปญฺจมํ.
- ๑อิ.ม.สี. สพฺพธมฺมํ
ภิกษุทั้งหลาย
๑. เป็นไปไม่ได้เลยที่ภิกษุผู้พิจารณาเห็นธรรมว่าเป็นอัตตา
ฯลฯ
ภิกษุทั้งหลาย
๑. เป็นไปได้ที่ภิกษุผู้พิจารณาเห็นธรรมทั้งปวงว่าเป็นอนัตตา
ฯลฯ
อนัตตสูตรที่ ๕ จบ
จบ ๕. อนัตตสูตร