พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ · สีติวรรค
๑๑. สยกตสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๖๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๑/๑๑ ในสีติวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ฉักกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ สีติวรรค สยกตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๖๑๕–๖๑๖
(๕) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะทำลายสงฆ์ให้แตกกัน
(๖) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะถือศาสดาอื่น
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฐานะที่ไม่สามารถเป็นไปได้ ๖ ประการนี้แล”
๑๑. จตุตถอภัพพฐานสูตร
ว่าด้วยฐานะที่ไม่สามารถเป็นไปได้ ๖ สูตรที่ ๔
{๓๖๖} [๙๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฐานะที่ไม่สามารถเป็นไปได้ ๖ ประการนี้ ฐานะ ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ บุคคลผู้ถึงพร้อมด้วยทิฏฐิ(๑) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะเชื่อถือสุขทุกข์ที่ตนเองทำแล้ว
(๒) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะเชื่อถือสุขทุกข์ที่ผู้อื่นทำแล้ว
(๓) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะเชื่อถือสุขทุกข์ที่ตนเองทำแล้วและผู้อื่นทำแล้ว
(๔) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะเชื่อถือสุขทุกข์ที่เกิดขึ้นเอง ที่ตนเองไม่ทำไว้
(๕) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะเชื่อถือสุขทุกข์ที่เกิดขึ้นเองที่ผู้อื่นไม่ทำไว้
(๖) เป็นผู้ไม่สามารถที่จะเชื่อถือสุขทุกข์ที่เกิดขึ้นเอง ที่ตนไม่ทำ ไว้และที่ผู้อื่นไม่ทำไว้ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าเหตุ และธรรมทั้งหลายที่เกิดขึ้นจากเหตุอันบุคคลผู้ถึงพร้อมด้วย ทิฏฐินั้นเห็นแล้วด้วยดีดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฐานะที่ไม่สามารถเป็นไปได้ ๖ ประการนี้แล”
จบ สีติวรรคที่ ๔
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. สีติภาวสูตร ๒. อาวรณสูตร
๓. โวโรปิตสูตร ๔. สุสสูสติสูตร
๕. อัปปหายสูตร ๖. ปหีนสูตร
๗. อภัพพสูตร ๘. ปฐมอภัพพฐานสูตร
๙. ทุติยอภัพพฐานสูตร ๑๐. ตติยอภัพพฐานสูตร
๑๑. จตุตถอภัพพฐานสูตร
(๑๐) ๕. อานิสังสวรรค
๑. ปาตุภาวสูตร
ว่าด้วยความปรากฏขึ้นที่หาได้ยาก ๖
{๓๖๗} [๙๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความปรากฏขึ้นแห่งเหตุ ๖ ประการหาได้ ยากในโลก เหตุ ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ความปรากฏขึ้นแห่งพระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
(๒) บุคคลผู้แสดงธรรมวินัยที่พระตถาคตประกาศแล้ว
(๓) ความเกิดขึ้นในถิ่นที่มีพระอริยเจ้า
(๔) ความเป็นผู้มีอินทรีย์ไม่บกพร่อง
- ๑ถิ่นที่มีพระอริยเจ้า หมายถึงมัชฌิมประเทศ (องฺ.ฉกฺก.อ. ๑๕๖) อนึ่ง มัชฌิมประเทศ คือ ถิ่น หรือชุมชนที่ตั้งอยู่ย่านใจกลาง เป็นอาณาเขตที่กำหนดว่ามีความเจริญรุ่งเรืองและความพร้อมใน ทุกด้านหมายถึงภูมิภาคอันเป็นที่เสด็จอุบัติของพระพุทธเจ้าและเป็นที่บังเกิดของพระปัจเจกพุทธเจ้า มหาสาวก พุทธอุปัฏฐาก พุทธสาวก พุทธมารดา พุทธบิดา และพระเจ้าจักรพรรดิ หรือ ชมพูทวีปทั้งสิ้น (องฺ.เอกก.อ. ๔๓๓-๔๓๔)
จบ ๑๑. สยกตสูตร