พรหมจริยสูตร เล่ม ๒๑

ย่อมไม่สำคัญว่ารู้แจ้งธรรมารมณ์ที่เขารู้แจ้งกันแล้ว ย่อมไม่สำคัญว่ารู้แจ้งธรรมารมณ์ที่ยังไม่มีใครรู้แจ้ง ย่อมไม่สำคัญว่ารู้แจ้งธรรมารมณ์ที่ควรรู้แจ้งย่อมไม่สำคัญถึงบุคคลผู้รู้แจ้ง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตถาคตเป็นผู้คงที่เช่นนั้นเทียวในธรรมทั้งหลาย

คือ รูปารมณ์ สัททารมณ์ คันธารมณ์ รสารมณ์ โผฏฐัพพารมณ์ และ

ธรรมารมณ์ และเราย่อมกล่าวว่า ‘บุคคลอื่นผู้คงที่ยิ่งกว่าหรือประณีตกว่าตถาคตผู้คงที่นั้นไม่มี, ด้วยประการฉะนี้แล”

รูปารมณ์ สัททารมณ์ คันธารมณ์ รสารมณ์ หรือ

โผฎฐัพพารมณ์อย่างใดอย่างหนึ่งอันคนอื่น ๆ ดื่มดํ่าสำคัญ

ว่าจริง ตถาคตเป็นผู้คงที่ในรูปารมณ์เป็นต้นเหลานั้น ที่

สำรวมระวังแล้วเอง ไม่เชื่อคนอื่นว่าจริงหรือเท็จ

เราเห็นลูกศรคือทิฏฐิที่หมู่สัตว์ดื่มดํ่าหมกมุ่นนี้ก่อน

แล้ว ย่อมรู้ย่อมเห็นแม้หมู่สัตว์ผู้ดื่มดํ่าข้องอยู่อย่างนั้น สิ่ง

ที่หมู่สัตว์ดื่มดํ่ากันย่อมไม่มีแก่ตถาคตทั้งหลาย

๕. พรหมจริยสูตร

ว่าด้วยวัตถุประสงค์การประพฤติพรหมจรรย์ ๔ อย่าง

{๒๕} [๒๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุจะอยู่ประพฤติพรหมจรรย์นี้เพื่อ

โกหกประชาชนก็หามิได้ เพื่อหลอกประชาชนก็หามิได้ เพื่ออานิสงส์คือลาภสักการะและชื่อเสียงก็หามิได้ เพื่ออานิสงส์คือปลดเปลื้องวาทะอย่างนั้น อย่างนี้ก็หามิได้ เพื่อความปรารถนาว่า ‘ผู้คนจะได้รู้จักเราด้วยอาการดังนี้, ก็หามิได้โดยที่แท้ ภิกษุอยู่ประพฤติพรหมจรรย์นี้เพื่อสังวร เพื่อละ เพื่อคลายความกำหนัด เพื่อดับกิเลส,,

พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ได้ทรงแสดง

พรหมจรรย์อันป็นที่กำจัดความชั่ว เป็นเหตุให้ถึงฝั่ง

พระนิพพานไว้ ก็เพื่อสังวร เพื่อละทางนี้อันท่านผู้ยิ่งใหญ่

ผู้แสวงหาคุณอันใหญ่ดำเนินไปแล้ว

อนึ่ง ชนเหล่าใดดำเนินไปตามทางนั้นตามที่พระ

พุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว ชนเหล่านั้นชื่อว่าทำตามคำ

สั่งสอนของพระศาสดา จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

๖. กุหสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้ชื่อว่านับถือหรือไม่นับถือตถาคต

{๒๖} [๒๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่าใดเป็นผู้โกหก เป็นผู้กระด้าง ประ

จบประแจง ชอบวางท่า มีมานะดุจไม้อ้อที่ยกขึ้น มีจิตไม่มั่นคง ภิกษุเหล่านั้นหาใช่เป็นผู้นับถือเราไม่ เป็นผู้ไปปราศแล้วจากธรรมวินัยนี้ และย่อมไม่ถึง

ความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้ ส่วนภิกษุเหล่าใดเป็นผู้

ไม่โกหก ไม่ประจบประแจง เป็นธีรชน ไม่กระด้าง เป็นผู้มีจิตมั่นคงดี ภิกษุเหล่านั้นแลชื่อว่านับถือเรา เป็นผู้ไม่ไปปราศจากธรรมวินัยนี้ และย่อมถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้”

ภิกษุเหล่าใดโกหก กระด้าง ประจบประแจง วางท่า

มีมานะดุจไม้อ้อที่ยกขึ้น และมีจิตไม่มั่นคง ภิกษุ

เหล่านั้นย่อมไม่งอกงามในธรรมอันพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ทรงแสดงแล้ว