สราคสูตร เล่ม ๒๑

จตฺตาโรเม ภิกฺขเว ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม จตฺตาโร? สราโค สโทโส สโมโห สมาโน. อิเม โข ภิกฺขเว จตฺตาโร ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมินฺติ. สารตฺตา รชนีเยสุ ปิยรูปาภินนฺทิโน

โมเหน อธมา สตฺตา (๑) พทฺธา (๒) วฑฺเฒนฺติ พนฺธนํ.

ราคชํ โทสชญฺจาปิ โมหชํ วาปวิทฺทสู

กโรนฺตา อกุสลํ กมฺมํ (๓) สวิฆาตํ ทุกฺขุทฺรยํ.

อวิชฺชานิวุตา โปสา อนฺธภูตา อจกฺขุกา

ยถา ธมฺมา ตถา สนฺตา น ตสฺเสวนฺติ มญฺญเรติ. (๔) ฉฏฺฐํ.

ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๔ จำพวกนี้มีปรากฏอยู่ในโลก

บุคคล ๔ จำพวก ไหนบ้าง คือ

๑. บุคคลผู้มีราคะ ๒. บุคคลผู้มีโทสะ

๓. บุคคลผู้มีโมหะ ๔. บุคคลผู้มีมานะ

ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๔ จำพวกนี้แลมีปรากฏอยู่ในโลก

ชนทั้งหลายผู้กำหนัดมาก

ในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความกำหนัด

เพลิดเพลินอย่างยิ่งในรูปที่น่ารัก

เป็นสัตว์ต่ำทราม ถูกโมหะ (ความหลง) หุ้มห่อไว้

ย่อมทำให้เครื่องผูกพันเจริญขึ้น

เป็นคนไม่ฉลาด ทำอกุศลกรรมที่เกิดจากราคะบ้าง

เกิดจากโทสะบ้าง เกิดจากโมหะบ้าง

ที่มีแต่ความคับแค้น เพิ่มทุกข์อยู่ร่ำไป

สัตว์ที่ถูกอวิชชา (ความไม่รู้) หุ้มห่อไว้

เป็นผู้มืดบอด ปราศจากจักษุคือปัญญา

มีสภาวะเหมือนธรรมทั้งหลายที่มีอยู่

ย่อมไม่สำคัญว่าเราทั้งหลายก็มีสภาวะเหมือนอย่างนั้น

สราคสูตรที่ ๖ จบ