พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · ยักขสังยุต
๖. ปิยังกรสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๑๙–๘๒๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๒ ในยักขสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ยักขสังยุต ปิยังกรสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๓๕๓–๓๕๓
เราจะร้องบอกแก่ใครเล่าว่า ‘ขอท่านจงช่วยกัน ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน’ เพราะว่าสิ่งของที่ขนออกจากเรือนที่ถูกไฟไหม้ได้แล้ว ลูกกลับต้องการจะเผามันเสียอีก
๖. ปิยังกรสูตร
ว่าด้วยปฏิบัติที่จะให้พ้นจากกำเนิดปีศาจ
{๘๑๙} [๒๔๐] สมัยหนึ่ง ท่านพระอนุรุทธะอยู่ที่พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล ท่านพระอนุรุทธะลุกขึ้นในเวลาใกล้รุ่งแห่งราตรีแล้วสวดบทธรรมอยู่{๘๒๐} ขณะนั้นแล นางยักษิณีผู้เป็นมารดาของปิยังกระได้ปลอบลูกน้อยอย่างนี้ว่า
ลูกปิยังกระ เจ้าอย่าส่งเสียงดังไป ภิกษุท่านกำลังสวดบทธรรมอยู่ เออก็เรารู้แจ้งบทธรรมแล้วปฏิบัติตาม ข้อนั้นจะเป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่เรา{๘๒๑} พวกเราสำรวมในเหล่าสัตว์มีชีวิตทั้งหลาย ไม่กล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ สำเหนียกถึงความที่ตนมีศีลดี นั้นแหละพวกเราจึงจะพ้นจากกำเนิดปีศาจ ได้
๗. ปุนัพพสุสูตร
ว่าด้วยนางยักษิณีสอนลูกให้ฟังธรรม
{๘๒๒} [๒๔๑] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล พระผู้มี
- ๑กำเนิดปีศาจ ในที่นี้หมายถึงภูมิกำเนิดของยักษ์ที่คล้ายเปรตคือมีอาหารฝืดเคือง (สํ.ส.อ. ๒๙๓)
จบ ๖. ปิยังกรสูตร