๖. ปิยังกรสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ อายสฺมา อนุรุทฺโธ สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา อนุรุทฺโธ รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย ธมฺมปทานิ ภาสติ. อถ โข ปิยงฺกรมาตา ยกฺขินี ปุตฺตกํ เอวํ โตเสสิ

“มา สทฺทมกริ (๑) ปิยงฺกร

ภิกฺขุ ธมฺมปทานิ ภาสติ

อปิจ (๒) ธมฺมปทํ วิชานิย

ปฏิปชฺเชม หิตาย โน สิยา.

ปาเณสุ จ สญฺญมามเส

สมฺปชานมุสา น ภณามเส

สิกฺเขม สุสีลฺยมตฺตโน (๓)

อปิ มุจฺเจม ปิสาจโยนิยา”ติ.

สมัยหนึ่ง ท่านพระอนุรุทธะอยู่ในพระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้น ท่านพระอนุรุทธะลุกขึ้นในเวลาใกล้รุ่งแล้ว สวดบทแห่งธรรมทั้งหลายอยู่ครั้งนั้น นางยักษิณีผู้เป็นมารดาของปิยังกระ ปลอบบุตร น้อยอย่างนี้ว่าปิยังกระ อย่าส่งเสียงไปเลย

ภิกษุกำลังสวดบทแห่งธรรมทั้งหลายอยู่

อนึ่ง เรารู้แจ้งบทแห่งธรรมแล้วปฏิบัติ

ข้อนั้นจะเป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่เรา

ปิยังกระกล่าวว่า

เราไม่เบียดเบียนสัตว์มีชีวิตทั้งหลาย

ไม่กล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่

ศึกษาทำตนให้เป็นคนมีศีลดี

จึงจะพ้นจากกำเนิดปีศาจ

ปิยังกรสูตรที่ ๖ จบ