๑๑. จีราสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. เตน โข ปน สมเยน อญฺญตโร อุปาสโก จีราย (๑) ภิกฺขุนิยา จีวรํ อทาสิ. อถ โข จีราย ภิกฺขุนิยา อภิปฺปสนฺโน ยกฺโข ราชคเห รถิกาย รถิกํ สิงฺฆาฏเกน สิงฺฆาฏกํ อุปสงฺกมิตฺวา ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ

“ปุญฺญํ วต ปสวิ พหุํ สปฺปญฺโญ วตายมุปาสโก

โย จีราย อทาสิ จีวรํ สพฺพโยเคหิ วิปฺปมุตฺติยา”ติ.

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเวฬุวัน สถานที่ให้ เหยื่อกระแต เขตกรุงราชคฤห์ สมัยนั้น อุบาสกคนหนึ่งได้ถวายจีวรแก่จีราภิกษุณีครั้งนั้น ยักษ์ผู้เลื่อมใสอย่างยิ่งในจีราภิกษุณี จากถนนนี้ไปยังถนนโน้น จากตรอกนี้ ไปยังตรอกโน้น ในกรุงราชคฤห์ ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่าอุบาสกนี้มีปัญญา

ถวายจีวรแก่จีราภิกษุณี

ผู้หลุดพ้นแล้วจากกิเลสเครื่องประกอบทั้งปวง

ได้ประสบบุญมากหนอ

จีราสูตรที่ ๑๑ จบ