๘. สีสุปจาลาสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ. อถ โข สีสุปจาลา ภิกฺขุนี ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ฯเปฯ อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ทิวาวิหารํ นิสีทิ. อถ โข มาโร ปาปิมา เยน สีสุปจาลา ภิกฺขุนี, เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สีสุปจาลํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจ “กสฺส นุ ตฺวํ ภิกฺขุนิ ปาสณฺฑํ โรเจสี”ติ. น ขฺวาหํ อาวุโส กสฺสจิ ปาสณฺฑํ โรเจมีติ.

กํ นุ อุทฺทิสฺส มุณฺฑาสิ สมณี วิย ทิสฺสสิ

น จ โรเจสิ ปาสณฺฑํ กิมิว (๑) จรสิ โมมูหาติ.

อิโต พหิทฺธา ปาสณฺฑา ทิฏฺฐีสุ สํสีทนฺติ (๒) เต

น เตสํ ธมฺมํ โรเจมิ น เต ธมฺมสฺส โกวิทา. (๓)

อตฺถิ สกฺยกุเล ชาโต พุทฺโธ อปฺปฏิปุคฺคโล

สพฺพาภิภู มารนุโท สพฺพตฺถมปราชิโต.

สพฺพตฺถ มุตฺโต อสิโต สพฺพํ ปสฺสติ จกฺขุมา

สพฺพกมฺมกฺขยํ ปตฺโต วิมุตฺโต อุปธิสงฺขเย

โส มยฺหํ ภควา สตฺถา ตสฺส โรเจมิ สาสนนฺติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา “ชานาติ มํ สีสุปจาลา ภิกฺขุนี”ติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น สีสุปจาลาภิกษุณีครองอันตรวาสก ฯลฯ จึงนั่งพักกลางวันที่โคนต้นไม้ แห่งหนึ่งลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปหาสีสุปจาลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ได้ถามสีสุปจาลาภิกษุณีดังนี้ว่า “ภิกษุณี ท่านชอบใจลัทธิของใคร”สีสุปจาลาภิกษุณีตอบว่า “ท่านผู้มีอายุ เราไม่ชอบใจลัทธิของใครเลย”มารผู้มีบาปกล่าวด้วยคาถาว่า

ท่านเป็นคนโล้น เจาะจงใคร

จึงปรากฏตัวเหมือนสมณะ

แต่ทำไมท่านจึงไม่ชอบใจลัทธิ

ท่านประพฤติเรื่องนี้ เพราะความงมงายหรือไร

สีสุปจาลาภิกษุณีกล่าวด้วยคาถาว่า

เจ้าลัทธิภายนอกพระศาสนานี้

ย่อมจมอยู่ในทิฏฐิทั้งหลาย

เราไม่ชอบใจธรรมของพวกเขา

พวกเขาเป็นคนไม่ฉลาดในธรรม

พระพุทธเจ้าผู้เสด็จอุบัติในศากยตระกูล

ไม่มีบุคคลอื่นเปรียบ ทรงครอบงำสิ่งทั้งปวง

บรรเทาเสียซึ่งมาร ไม่ปราชัยในที่ทุกสถาน

พ้นแล้วจากกิเลสทั้งปวง ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย

มีพระจักษุ ทรงเห็นธรรมทั้งปวง

บรรลุธรรมเป็นที่สิ้นกรรมทุกอย่าง

หลุดพ้นเพราะธรรมเป็นที่สิ้นอุปธิแล้ว

พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นเป็นศาสดาของเรา

เราชอบใจคำสอนของพระองค์

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “สีสุปจาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงหาย ตัวไป ณ ที่นั้นเอง

สีสุปจาลาสูตรที่ ๘ จบ