๖. จาลาสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. อถ โข จาลา ภิกฺขุนี ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ฯเปฯ อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ทิวาวิหารํ นิสีทิ. อถ โข มาโร ปาปิมา เยน จาลา ภิกฺขุนี, เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา จาลํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจ “กึ นุ โข ตฺวํ ภิกฺขุนิ น โรเจสี”ติ. ชาตึ ขฺวาหํ อาวุโส น โรเจมีติ.

กึ นุ ชาตึ น โรเจสิ ชาโต กามานิ ภุญฺชติ

โก นุ ตํ อิทมาทปยิ ชาตึ มา โรจ (๑) ภิกฺขุนีติ.

ชาตสฺส มรณํ โหติ ชาโต ทุกฺขานิ ผุสฺสติ (๒)

พนฺธํ วธํ ปริเกฺลสํ ตสฺมา ชาตึ น โรจเย.

พุทฺโธ ธมฺมมเทเสสิ ชาติยา สมติกฺกมํ

สพฺพทุกฺขปฺปหานาย โส มํ สจฺเจ นิเวสยิ.

เย จ รูปูปคา สตฺตา เย จ อรูปฏฺฐายิโน

นิโรธํ อปฺปชานนฺตา อาคนฺตาโร ปุนพฺภวนฺติ

อถ โข มาโร ปาปิมา “ชานาติ มํ จาลา ภิกฺขุนี”ติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้นเวลาเช้า จาลาภิกษุณีครองอันตรวาสก ฯลฯ จึงนั่งพักกลางวันที่โคนต้นไม้แห่งหนึ่งลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปหาจาลาภิกษุณีถึงที่อยู่ได้ถามจาลาภิกษุณีดังนี้ว่า “ภิกษุณี ท่านไม่ชอบใจอะไร”จาลาภิกษุณีตอบว่า “ท่านผู้มีอายุ เราไม่ชอบความเกิดเลย”

มารผู้มีบาปกล่าวด้วยคาถาว่า

เพราะเหตุไร ท่านจึงไม่ชอบความเกิด

ผู้เกิดมาแล้วย่อมเสพกาม ใครให้ท่านยึดถือเรื่องนี้

อย่าเลยภิกษุณี ท่านจงชอบความเกิดเถิด

จาลาภิกษุณีกล่าวด้วยคาถาว่า

ความตายย่อมมีแก่ผู้ที่เกิดมาแล้ว

ผู้ที่เกิดมาแล้วย่อมประสบทุกข์

คือ การจองจำ การฆ่า ความเศร้าหมอง

เพราะฉะนั้น เราจึงไม่ชอบความเกิด

พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมเหตุก้าวล่วงความเกิด

ทรงให้เราตั้งอยู่ในสัจจะเพื่อละทุกข์ทั้งปวง

สัตว์เหล่าใดเข้าถึงรูปภพและดำรงอยู่ในอรูปภพ

สัตว์เหล่านั้นเมื่อยังไม่รู้ความดับจึงต้องมาสู่ภพอีก

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “จาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

จาลาสูตรที่ ๖ จบ