๖. สัปปสูตร เล่ม ๑๕

เอวมฺเม สุตํ:- เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. เตน โข ปน สมเยน ภควา รตฺตนฺธการติมิสายํ อพฺโภกาเส (๑) นิสินฺโน โหติ, เทโว จ เอกเมกํ ผุสายติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา ภควโต ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม มหนฺตํ สปฺปราชวณฺณํ อภินิมฺมินิตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ. เสยฺยถาปิ นาม มหตี เอกรุกฺขิกา นาวา, เอวมสฺส กาโย โหติ. เสยฺยถาปิ นาม มหนฺตํ โสณฺฑิกากิลญฺชํ, (๒) เอวมสฺส ผโณ โหติ. เสยฺยถาปิ นาม มหตี โกสลิกา กํสปาติ, เอวมสฺส อกฺขีนิ ภวนฺติ. เสยฺยถาปิ นาม เทเว คฬคฬายนฺเต วิชฺชุลฺลตา นิจฺฉรนฺติ, เอวมสฺส มุขโต ชิวฺหา นิจฺฉรติ. เสยฺยถาปิ นาม กมฺมารคคฺคริยา ธมมานาย สทฺโท โหติ, เอวมสฺส อสฺสาสปสฺสาสานํ สทฺโท โหติ.

อถ โข ภควา มาโร อยํ ปาปิมา อิติ วิทิตฺวา มารํ ปาปิมนฺตํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ

“โย สุญฺญเคหานิ เสวติ

เสยฺยา (๓) โส มุนิ อตฺตสญฺญโต

โวสฺสชฺช จเรยฺย ตตฺถ โส

ปติรูปญฺหิ ตถาวิธสฺส ตํ.

จรกา พหู เภรวา พหู

อโถ ฑํสสิรึสปา (๔) พหู

โลมมฺปิ น ตตฺถ อิญฺชเย

สุญฺญาคารคโต มหา มุนิ.

นภํ ผเลยฺย ปฐวี จเลยฺย

สพฺเพว (๕) ปาณา อุท สนฺตเสยฺยุํ

สลฺลมฺปิ เจ อุรสิ ปกปฺปเยยฺยุํ (๖)

อุปธีสุ ตาณํ น กโรนฺติ พุทฺธา”ติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา “ชานาติ มํ ภควา, ชานาติ มํ สุคโต”ติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเวฬุวัน สถานที่ให้เหยื่อกระแต เขตกรุงราชคฤห์ สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคประทับนั่งในที่กลางแจ้ง ในราตรีอัน มืดมิด และฝนกำลังตกประปรายอยู่ครั้งนั้น มารผู้มีบาปต้องการจะให้ความกลัว ความหวาดสะดุ้ง ความขนพอง สยองเกล้าเกิดขึ้นแก่พระผู้มีพระภาค จึงแปลงกายเป็นพญางูใหญ่ เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคถึงที่ประทับ พญางูนั้นมีกายเหมือนเรือลำใหญ่ที่ขุดด้วยซุงทั้งต้น มีพังพาน เหมือนเสื่อลำแพนผืนใหญ่สำหรับปูตากแป้งของช่างทำสุรา มีนัยน์ตาเหมือนถาด สำริดใบใหญ่ของพระเจ้าโกศล มีลิ้นแลบออกจากปากเหมือนสายฟ้าแลบในขณะที่ เมฆกำลังกระหึ่ม มีเสียงหายใจเข้าหายใจออกเหมือนเสียงสูบของช่างทองที่กำลัง พ่นลมอยู่ ฉะนั้นครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า “นี้คือมารผู้มีบาป” จึงตรัสกับมาร ผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า

มุนีใดอาศัยเรือนว่างอยู่

มุนีนั้นสำรวมตนได้แล้ว

เขาสละความอาลัยในอัตภาพนั้นเที่ยวไป

เพราะการสละความอาลัยในอัตภาพแล้วเที่ยวไปนั้น

เหมาะสมแก่ผู้เช่นนั้น

สัตว์ที่สัญจรไปมาก็มาก สิ่งที่น่ากลัวก็มาก

อนึ่ง เหลือบและสัตว์เลื้อยคลานก็ชุกชุม

แต่มหามุนีผู้อยู่ในเรือนว่าง

ไม่หวั่นไหวเพราะสิ่งที่น่ากลัวเหล่านั้นแม้เพียงขนลุก

ถึงแม้ท้องฟ้าจะแตก แผ่นดินจะไหว

สัตว์ทั้งหลายจะสะดุ้งกลัวกันก็ตามที

ถึงแม้หอกจะจ่ออยู่ที่อกก็ตามเถิด

พระพุทธเจ้าทั้งหลายก็ไม่ทรงป้องกันตัว

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

สัปปสูตรที่ ๖ จบ