๗. ปฐมโกกาลิกสูตร เล่ม ๑๕

๗. ปฐมโกกาลิกสูตร

ว่าด้วยพรหมกล่าวปรารภโกกาลิกภิกษุ

{๕๙๒} [๑๗๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ก็สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จหลีกเร้นพักผ่อนกลางวันอยู่ ครั้งนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมและสุทธาวาสปัจเจกพรหมเข้าไปใกล้ที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นแล้วได้ยืนพิงบานประตูองค์ละบาน{๕๙๓} ลำดับนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมได้กล่าวคาถานี้ปรารภโกกาลีกภิกษุในที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

ในโลกนี้ ใครจะพึงมีปัญญากำหนดวัดพระขีณาสพผู้มีคุณอันใคร ๆ ประมาณไม่ใด้ ข้าพเจ้าเห็นว่า ผู้นั้นเป็นผู้มีปัญญาตํ่า ยังเป็นปุถุชนอยู่ แต่อาจเอื้อมวัดพระขีณาสพผู้มีคุณอันใคร ๆ ประมาณมิได้

๘. กตโมรกติสสกสูตร

ว่าด้วยพรหมกล่าวปรารภกตโมรกติสสกภิกษุ

{๕๙๔} [๑๗๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ก็สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จหลีกเร้นพักผ่อนกลางวันอยู่ ครั้งนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมและสุทธาวาสปัจเจกพรหมเข้าไปใกล้ที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นแล้วได้ยืนพิงบานประตูองค์ละบาน{๕๙๕} ลำดับนั้นแล สุทธาวาสปัจเจกพรหมได้กล่าวคาถานี้ปรารภกตโมรกติสสกภิกษุในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า