๗. ปฐมโกกาลิกสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ. เตน โข ปน สมเยน ภควา ทิวาวิหารคโต โหติ ปฏิสลฺลีโน. อถ โข สุพฺรหฺมา จ ปจฺเจกพฺรหฺมา สุทฺธาวาโส จ ปจฺเจกพฺรหฺมา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ, อุปสงฺกมิตฺวา ปจฺเจกํ ทฺวารพาหํ นิสฺสาย อฏฺฐํสุ. อถ โข สุพฺรหฺมา ปจฺเจกพฺรหฺมา โกกาลิกํ ภิกฺขุํ อารพฺภ ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“อปฺปเมยฺยํ ปมินนฺโต โกธ วิทฺวา วิกปฺปเย

อปฺปเมยฺยํ ปมายินํ นิวุตํ (๑) ตํ มญฺเญ ปุถุชฺชนนฺ”ติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคทรงหลีกเร้นประทับพักผ่อนอยู่ในที่พักกลางวัน ครั้งนั้น สุพรหมปัจเจกพรหมและสุทธาวาสปัจเจกพรหมเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้ยืนพิงบานประตูคนละข้างลำดับนั้น สุพรหมปัจเจกพรหมปรารภ โกกาลิกภิกษุ ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

ใครผู้มีปัญญาในโลกนี้

จะพึงประเมินพระขีณาสพผู้มีคุณอันประมาณมิได้

เราเห็นว่าผู้นั้นมีปัญญาทึบยังเป็นปุถุชนอยู่

บังอาจประเมินพระขีณาสพผู้มีคุณอันประมาณมิได้

โกกาลิกสูตรที่ ๗ จบ