๒. สีหสูตร เล่ม ๑๕

๒. ทุติยวรรค

๑. ปาสาณสูตร

ว่าด้วยมารกลิ้งศิลาขู่พระพุทธเจ้า

{๔๔๖} [๑๔๗] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ภูเขาคิชฌกูฏ ใกล้พระนครราชคฤห์ ก็สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งอยู่ในที่กลางแจ้งในเวลากลางคืนอันมืดสนิท และฝนกำลังตกประปรายอยู่{๔๔๗} ขณะนั้นแล มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้พระผู้มีพระภาคเจ้าเกิดความกลัว ความหวาดสะดุ้ง ขนลุกขนพอง จึงเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า ถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้กลิ้งศิลาขนาดใหญ่ ๆ ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้า{๔๔๘} ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบว่า “นี่คือมารผู้มีใจบาป” จึงได้ตรัสกะมารผู้มีใจบาปด้วยพระคาถาว่า

ถึงแม้ว่าท่านจะกลิ้งภูเขาคิชฌกูฏลงมาหมดทั้งเทือก ความหวั่นไหวก็จะไม่มีแก่พระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้หลุดพ้นแล้วโดยชอบอย่างแน่นอน

ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๒. กินนุสีหสูตร

ว่าด้วยมารต่อว่าพระพุทธเจ้าว่ามิใช่ราชสีห์

{๔๔๙} [๑๔๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงมีพุทธบริษัทหมู่ใหญ่แวดล้อมแสดงธรรมอยู่ ขณะนั้นแล มาร

ผู้มีใจบาปได้มีความคิดอย่างนี้ว่า “พระสมณโคดมนี้แลมีพุทธบริษัทหมู่ใหญ่แวดล้อมแสดงธรรมอยู่ อย่ากระนั้นเลย เราพึงเข้าไปหาพระสมณโคดมถึงที่ประทับเพื่อทำให้ปัญญาพุทธบริษัทมืดมนดีกว่า”

{๔๕๐} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

ไยเล่า ท่านจึงทำท่าองอาจในบริษัท บันลือสีหนาทดุจพญาราชสีห์อยู่ ก็ผู้ที่พอจะต่อสู้กับท่านได้ก็ยังมี ท่านเข้าใจว่าเป็นผู้ชนะกระนั้นหรือ

{๔๕๑} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

ตถาคตทั้งหลายผู้เป็นมหาวีรบุรุษ องอาจในบริษัทบรรลุทศพลญาณ ข้ามตัณหาในโลกได้แล้ว ย่อมบันลือสีหนาทได้แล

ครั้งนั้นแล มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๓. สกลิกสูตร

ว่าด้วยการบรรทมหลับของพระพุทธเจ้า

{๔๕๒} [๑๔๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ สวนมัททกุจฉิมิคทายวัน ใกล้พระนครราชคฤห์ ก็โดยสมัยนั้นแล พระบาทของพระผู้มีพระภาคเจ้าถูกสะเก็ดหินกระทบแล้ว ได้ยินว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงได้รับความเจ็บปวดอย่างสาหัส ทุกขเวทนาทางพระวรกายก็แรงกล้าเผ็ดร้อน ไม่ทรงพระสำราญ ไม่สบายพระทัย ได้ยินว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงมีพระสติสัมปชัญญะ