๖. ธีตุสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. อถ โข ราชา ปเสนทิโกสโล เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. อถ โข อญฺญตโร ปุริโส เยน ราชา ปเสนทิโกสโล เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา รญฺโญ ปเสนทิโกสลสฺส อุปกณฺณเก อาโรเจสิ “มลฺลิกา เทว เทวี ธีตรํ วิชาตา”ติ. เอวํ วุตฺเต ราชา ปเสนทิโกสโล อนตฺตมโน อโหสิ. อถ โข ภควา ราชานํ ปเสนทิโกสลํ อนตฺตมํตํ (๒) วิทิตฺวา ตายํ เวลายํ อิมา คาถาโย อภาสิ:-

อิตฺถีปิ หิ เอกจฺจิยา เสยฺยา โปส ชนาธิป

เมธาวินี สีลวตี สสฺสุเทวา ปติพฺพตา.

ตสฺสา โย ชายติ โปโส สูโร โหติ ทิสมฺปติ

ตาทิสา (๓) สุภริยา (๔) ปุตฺโต รชฺชมฺปิ อนุสาสตีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น พระเจ้าปเสนทิโกศลเสด็จเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้ว ประทับนั่ง ณ ที่สมควร ลำดับนั้น บุรุษคนหนึ่งเข้าไปเฝ้าพระเจ้า ปเสนทิโกศล ถึงที่ประทับแล้วกราบทูล ณ ที่ใกล้พระกรรณของพระเจ้าปเสนทิโกศล ว่า “ขอเดชะใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท พระนางมัลลิกาเทวีประสูติพระธิดาแล้ว” เมื่อ ราชบุรุษกราบทูลอย่างนี้แล้ว พระเจ้าปเสนทิโกศลก็ไม่ทรงเบิกบานพระทัยครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า “พระเจ้าปเสนทิโกศลไม่ทรงเบิกบาน พระทัย” จึงได้ตรัสคาถาเหล่านี้ในเวลานั้นว่ามหาบพิตรผู้เป็นใหญ่กว่าปวงชน

แท้จริง แม้หญิงบางคนก็ยังดีกว่า

ขอพระองค์จงชุบเลี้ยงไว้เถิด

หญิงผู้มีปัญญา มีศีล บำรุงแม่ผัวพ่อผัวดุจเทวดา

จงรักภักดีต่อสามี ยังมีอยู่

บุรุษที่เกิดจากหญิงนั้นย่อมแกล้วกล้า เป็นใหญ่ในทิศได้

บุตรของภรรยาดีเช่นนั้น ก็ครองราชสมบัติได้

ธีตุสูตรที่ ๖ จบ