๖. ภัททีสูตร เล่ม ๑๖

ซึ่งกุลบุตรทั้งหลายออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการกันด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้”

{๗๐๒} พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบแล้วจึงได้ตรัสพระคาถาประพันธ์อื่นต่อไปอีกว่า

ภิกษุนี้ย่อมงามเพราะใจซื่อตรงหนอ เป็นผู้หลุดพ้น

เป็นผู้พราก เป็นผู้ดับ เพราะไม่ถือมั่น ชำนะมารพร้อม

ทั้งพาหนะได้แล้ว ย่อมดำรงอัตภาพเป็นชาติสุดท้าย (๕)

๖. ลกุณฏกภัททิยสูตร

ว่าด้วยพระลกุณฏกภัททิยะ

{๗๐๓} [๒๔๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม

ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ท่านพระลกุณฏกภัททิยะเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทอด

พระเนตรเห็นท่านพระลกุณฏกภัททิยะมาแต่ไกลทีเดียว จึงตรัสกะภิกษุ

ทั้งหลายว่า

{๗๐๔}“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายเห็นภิกษุกำลังมาอยู่โน่น ผู้

มีวรรณะไม่งาม ไม่น่าดู เตี้ย เป็นที่ดูแคลนของภิกษุทั้งหลายไหม,,

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “เห็น พระพุทธเจ้าข้า,,

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั่นแลมีฤทธิ์มาก มีอานุภาพมาก อนึ่ง

สมาบัติที่เธอไม่เคยเข้าเธอก็ได้โดยง่าย เธอทำให้แจ้งซึ่งที่สุดแห่งพรหมจรรย์อันยอดเยี่ยมซึ่งกุลบุตรทั้งหลายออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการได้ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่,,

{๗๐๕} พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบแล้ว

จึงได้ตรัสพระคาถาประพันธ์อื่นต่อไปอีกว่า

สัตว์จำพวกหงส์ นกกระเรียน นกยูง ช้าง เนื้อฟาน

ทั้งหลาย ทั้งหมดย่อมกลัวราชสีห์ ความเท่ากันในกาย

ไม่มี ฉันใด

ในมนุษย์ทั้งหลายก็ฉันนั้นเหมือนฉัน ถ้าคนหนุ่มมี

ปัญญา เขาก็ย่อมเป็นใหญ่ในมนุษย์เหล่านั้นได้ ไม่

เหมือนคนพาลซึ่งถือร่างกายเป็นสำคัญ (๖)

๗.วิสาขสูตร

ว่าด้วยพระวิสาขปัญจาลบุตร

{๗๐๖}[๒๔๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวันใกล้พระนครเวสาลี สมัยนั้นแล ท่านพระวิสาขปัญจาลบุตรได้ชี้แจงภิกษุทั้งหลายอยู่ในอุปัฏฐานศาลาให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถา ด้วยวาจาของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษ ให้เข้าใจความได้แจ่มแจ้ง นับเนื่องในพระนิพพาน ไม่อิงวัฏฏะ

{๗๐๗}ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเย็น พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จออกจากที่พักผ่อน

เสด็จไปทางอุปัฏฐานศาลา ครั้นแล้วได้ประทับนั่งบนอาสนะที่เขาปูลาดไว้

แล้วตรัสถามภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ใครหนอแลกำลังชี้แจง

ภิกษุทั้งหลายในอุปัฏฐานศาลาให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถา ด้วยวาจาของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษ ให้เข้าใจความได้แจ่มแจ้ง นับเนื่องในพระนิพพาน ไม่อิงวัฏฏะอยู่ในอุปัฏฐานศาลา”