๘. นันทสูตร เล่ม ๑๖

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ท่านพระวิสาขปัญจาลบุตร พระพุทธเจ้าข้า,'ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกะท่านวิสาขปัญจาลบุตรว่า “สาธุ

สาธุ วิสาขะ เป็นการดีแล วิสาขะ ที่เธอชี้แจงภิกษุทั้งหลายในอุปัฏฐานศาลาให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริงด้วยธรรมีกถา ด้วยวาจาของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษ ให้เข้าใจความได้แจ่มแจ้งนับเนื่องในนิพพาน ไม่อิงวัฏฏะอยู่”

{๗๐๘}พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดาครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบแล้ว จึงได้ตรัสพระคาถาประพันธ์อื่นต่อไปอีกว่า

บัณฑิตผู้อยู่ปะปนกับคนพาล เมื่อไม่พูด ใครก็ไม่รู้

ว่าเป็นบัณฑิต ต่อเมื่อพูดแสดงอมตธรรม จึงจะรู้ว่า

เป็นบัณฑิต

เพราะเหตุนั้น บัณฑิตพึงกล่าวธรรมให้กระจ่าง พึง

ยกธงชัยของเหล่าพระอริยเจ้า พระอริยเจ้าทั้งหลายมีคำ

สุภาษิตเป็นธงชัย ธรรมแลเป็นธงชัยของพระอริยเจ้า

ทั้งหลาย (๗)

๘. นันทสูตร

ว่าด้วยพระนันทะ

{๗๐๙} [๒๔๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ท่านพระนันทะผู้เป็นพระโอรสของพระมาตุจฉาแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้าห่มจีวรที่ทุบเรียบร้อยดีแล้ว หยอดตาแล้วถือบาตรดินมีสีสดใสเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่

ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง นั่งเรียบร้อยแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า

{๗๑๐}“ดูก่อนนันทะ

การที่เธอห่มจีวรที่ทุบเรียบดีแล้ว หยอดตา และถือบาตรดินมีสีสดใส ไม่สมควร

แก่เธอผู้เป็นกุลบุตรออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธาเลย การที่

เธอถืออยู่ป่าเป็นวัตร ถือบิณฑบาตเป็นวัตร ถือผ้าบังสุกุลเป็นวัตร และไม่

พึงเป็นผู้พัวพันในกามทั้งหลายอยู่อย่างนี้ จึงจะสมควรแก่เธอผู้เป็น

กุลบุตรออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา”

{๗๑๑}พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดาครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบแล้ว จึงได้ตรัสพระคาถาประพันธ์อื่นต่อไปอีกว่า

เมื่อไรเราจึงจะได้เห็นนันทะถือการอยู่ป่าเป็นวัตร ถือผ้า

บังสุกุลเป็นวัตร ยังอัตภาพให้เป็นไปด้วยโภชนะที่เจือปน

กัน ไม่อาลัยในกามทั้งหลาย

{๗๑๒} ลำดับนั้น ท่านพระนันทะโดยสมัยต่อมาได้เป็นผู้อยู่ป่าเป็นวัตร ถือ

บิณฑบาตเป็นวัตร ถือผ้าบังสุกุลเป็นวัตร และไม่อาลัยในกามทั้งหลายอยู่ (๘)

๙. ติสสสูตร

ว่าด้วยพระติสสะ

{๗๑๓}[๒๔๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน

อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ท่าน

พระติสสะผู้เป็นพระโอรสของพระปิตุจฉาแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคม พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่งเป็นทุกข์ เสียใจ ฟูมฟายนํ้าตาอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง