๙. ติสสสูตร เล่ม ๑๖

ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง นั่งเรียบร้อยแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า

{๗๑๐}“ดูก่อนนันทะ

การที่เธอห่มจีวรที่ทุบเรียบดีแล้ว หยอดตา และถือบาตรดินมีสีสดใส ไม่สมควร

แก่เธอผู้เป็นกุลบุตรออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธาเลย การที่

เธอถืออยู่ป่าเป็นวัตร ถือบิณฑบาตเป็นวัตร ถือผ้าบังสุกุลเป็นวัตร และไม่

พึงเป็นผู้พัวพันในกามทั้งหลายอยู่อย่างนี้ จึงจะสมควรแก่เธอผู้เป็น

กุลบุตรออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา”

{๗๑๑}พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดาครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบแล้ว จึงได้ตรัสพระคาถาประพันธ์อื่นต่อไปอีกว่า

เมื่อไรเราจึงจะได้เห็นนันทะถือการอยู่ป่าเป็นวัตร ถือผ้า

บังสุกุลเป็นวัตร ยังอัตภาพให้เป็นไปด้วยโภชนะที่เจือปน

กัน ไม่อาลัยในกามทั้งหลาย

{๗๑๒} ลำดับนั้น ท่านพระนันทะโดยสมัยต่อมาได้เป็นผู้อยู่ป่าเป็นวัตร ถือ

บิณฑบาตเป็นวัตร ถือผ้าบังสุกุลเป็นวัตร และไม่อาลัยในกามทั้งหลายอยู่ (๘)

๙. ติสสสูตร

ว่าด้วยพระติสสะ

{๗๑๓}[๒๔๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน

อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ท่าน

พระติสสะผู้เป็นพระโอรสของพระปิตุจฉาแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคม พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่งเป็นทุกข์ เสียใจ ฟูมฟายนํ้าตาอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง

{๗๑๔} ลำดับนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสถามท่านพระติสสะว่า “ดูก่อนติสสะ ไฉนหนอเธอจึงมานั่งเป็นทุกข์ เสียใจ ฟูมฟายนํ้าตาอยู่”

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุทั้งหลายได้ใช้วาจาดุจปฏักทิ่มแทงข้าพระองค์”“จริงอย่างนั้น ติสสะ เธอว่าเขาข้างเดียว แต่เธอไม่อดทนต่อถ้อยคำ

การที่พอเอาแต่ว่าเขาข้างเดียว แต่ไม่อดทนต่อถ้อยคำบ้างนั้นไม่สมควรแก่

เธอผู้เป็นกุลบุตรที่ออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธาเลย แต่การ

ที่เธอว่าเขาด้วย อดทนต่อถ้อยคำได้ด้วยนั่นแล จึงจะสมควรแก่เธอผู้เป็นกุลบุตรที่ออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา”

{๗๑๕}พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบแล้ว

จึงได้ตรัสพระคาถาประพันธ์อื่นต่อไปอีกว่า

เธอโกรธทำไมหนอ เธออย่าโกรธ ติสสะ เธอไม่โกรธ ได้

จะดีกว่า แท้จริง บุคคลย่อมประพฤติพรหมจรรย์เพื่อ กำจัด

ความโกรธ ความถือตัว และความลบหลู่คุณท่าน (๙)

๑๐. เถรนามกสูตร

ว่าด้วยภิกษุชื่อว่าเถระ

{๗๑๖}[๒๔๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวันอันเป็นสถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ สมัยนั้นแลภิกษุรูปหนึ่งมีชื่อว่าเถระ ชอบอยู่ผู้เดียว และมีปกติสรรเสริญคุณของการอยู่

ผู้เดียว เข้าไปบิณฑบาตยังหมู่บ้านผู้เดียว เดินกลับก็ผู้เดียว นั่งในที่ลับ

ก็ผู้เดียว และอธิษฐานจงกรมก็ผู้เดียว ครั้งนั้นแล ภิกษุมากด้วยกันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง นั่งเรียบร้อยแล้วแล้วได้กราบทูลพระผู้มี