๙. สูจิสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๖

อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ สูจิโลมํ ปุริสํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ ตสฺส ตา สูจิโย สีเส ปวิเสตฺวา ๒ มุขโต นิกฺขมนฺติ มุเข ปวิเสตฺวา อุรโต นิกฺขมนฺติ อุเร ปวิเสตฺวา อุทรโต นิกฺขมนฺติ อุทเร ปวิเสตฺวา อุรูหิ นิกฺขมนฺติ อุรูสุ ปวิเสตฺวา ชงฺฆาหิ นิกฺขมนฺติ ชงฺฆาสุ ปวิเสตฺวา ปาเทหิ นิกฺขมนฺติ โส สุทํ อฏฺฏสฺสรํ กโรติ ฯ เอโส ภิกฺขเว สตฺโต อิมสฺมิญฺเญว ราชคเห สูจิโก ๑ อโหสิ ฯ นวมํ ฯ

๑ ม. สูโต ฯ ยุ. สูจโก ฯ ๒ ม. ยุ. ปวิสิตฺวา ฯ เอวมุปริปิ ฯ

ฯลฯ ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้ตอบว่า เมื่อผมลงมาจากภูเขาคิชฌกูฏได้เห็นบุรุษมีขนเป็นเข็มลอยอยู่ในเวหาส เข็มเหล่านั้นของบุรุษนั้นเข้าไปในศีรษะแล้วออกทางปาก เข้าไปในปากแล้วออกทางอก เข้าไปในอกแล้วออกทางท้อง เข้าไปในท้องแล้วออกทางขาอ่อน เข้าไปในขาอ่อนแล้วออกทางแข้ง เข้าไปในแข้งแล้วออกทางเท้า ได้ยินว่าบุรุษนั้นส่งเสียงร้องครวญคราง ฯลฯดูกรภิกษุทั้งหลาย สัตว์นี้เป็นคนส่อเสียดอยู่ในพระนครราชคฤห์นี้เอง ฯลฯ ฯ

จบสูตรที่ ๙