๙. สูจิสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๖

อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ สูจิโลมํ ปุริสํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ, ตสฺส ตา สูจิโย สีเส ปวิเสตฺวา๒๐๐ มุขโต นิกฺขมนฺติ, มุเข ปวิเสตฺวา อุรโต นิกฺขมนฺติ, อุเร ปวิเสตฺวา อุทรโต นิกฺขมนฺติ, อุทเร ปวิเสตฺวา อูรูหิ นิกฺขมนฺติ, อูรูสุ ปวิเสตฺวา ชงฺฆาหิ นิกฺขมนฺติ, ชงฺฆาสุ ปวิเสตฺวา ปาเทหิ นิกฺขมนฺติ. โส สุทํ อฏฺฏสฺสรํ กโรติ ฯเปฯ เอโส ภิกฺขเว สตฺโต อิมสฺมิญฺเญว ราชคเห สูจิโก๒๐๑ อโหสิ ฯเปฯ นวมํ.

“ท่าน เมื่อกระผมลงจากภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นสูจิเปรต(เปรตร่างถูก เข็มทิ่มแทง)เพศชาย ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ เข็มเหล่านั้นแทงเข้าไปในศีรษะของมันทะลุ ออกทางปาก แทงเข้าไปในปากทะลุออกทางอก แทงเข้าไปในอกทะลุออกทางท้อง แทงเข้าไปในท้องทะลุออกทางขาอ่อนทั้ง ๒ แทงเข้าไปในขาอ่อนทะลุออกทางแข้ง ทั้ง ๒ แทงเข้าไปในแข้งทะลุออกทางเท้าทั้ง ๒ จนมันร้องครวญคราง ฯลฯ

ภิกษุทั้งหลาย เปรตนั้นเคยเป็นคนพูดส่อเสียดในกรุงราชคฤห์” ฯลฯ

ทุติยสูจิโลมสูตรที่ ๙ จบ