พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ลักขณสังยุตต์ · ทุติยวรรค
๑. กูปนิมุคคสูตร เล่ม ๑๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๕๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๑ ในทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ลักขณสังยุตต์ ทุติยวรรค กูปนิมุคคสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๖ หน้า ๓๔๘–๓๔๘
๒. ทุติยวรรค
๑. สสีสกสูตร
ว่าด้วยสสีสกเปรต (คนจมหลุมคูถมิดศีรษะ)
{๖๕๐}[๒๑๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็น
สถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ ...
ท่านพระมหาโมคดัลลานะได้ตอบว่า “อาวุโส เมื่อผมลงจากเขาคิชฌกูฏได้เห็นคนจมอยู่ในหลุมคูถจนมิดศีรษะ ...”
พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัตว์นั้นเคยเป็นชู้กับภรรยาของผู้อื่นอยู่ในพระนครราชคฤห์นี้เอง ...” (๑)
๒. คูถขาทสูตร
ว่าด้วยคูถขาทเปรต (คนกินคูถ)
{๖๕๑}[ ๒๑๓] ... ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้ตอบว่า “อาวุโส เมื่อผมลงจากเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นคนจมอยู่ในหลุมคูถ ใช้มือทั้งสองกอบคูถกิน ...”
พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัตว์นั้นเคยเกิด
เป็นพราหมณ์อยู่ในพระนครราชคฤห์นี่เอง พราหมณ์นั้นนิมนต์พระภิกษุสงฆ์
ในพระศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่ากัสสปะด้วยภัต แล้วเอา
คูถใส่จนเต็มรางแล้วใช้ให้คนไปบอกเวลาฉัน แล้วกล่าวว่า ‘นิมนต์ครับขอนิมนต์ฉัน และจงนำไปจนพอแก่ความต้องการเถิด, ดังนี้ ...” (๒)
จบ ๑. กูปนิมุคคสูตร