๒. เวทนาอัญญาณสูตร เล่ม ๑๗

๒. เวทนาอัญญาณสูฅร

ว่าด้วยความไม่รู้ในเวทนาเป็นเหตุให้เกิดทิฎฐิ

{๕๕๖} [๖๐๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

วัจฉโคตรปริพาชกนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มี

พระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระโคดม อะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้ทิฎฐิหลายอย่างเหล่านี้เกิดขึ้นในโลกว่า ‘โลกเที่ยง’ บ้าง ... ‘สัตว์หลังจากตายไปจะว่าเกิดอีกก็มิใช่ ไม่เกิดอีกก็มิใช่’ บ้าง”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนวัจฉะ เพราะความไม่รู้ในเวทนา

ในเหตุเกิดแห่งเวทนา ในความดับแห่งเวทนา ในข้อปฏิบัติอันให้ถึงความดับแห่งเวทนา จึงมีทิฏฐิหลายอย่างเหล่านี้เกิดขึ้นในโลกนี้ว่า ‘โลกเที่ยง’ บ้าง ...

‘สัตว์หลังจากตายไป จะว่าเกิดอีกก็มิใช่ ไม่เกิดอีกก็มิใช่’ บ้าง ดูก่อนวัจฉะข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้ทิฏฐิหลายอย่างเหล่านี้เกิดขึ้นในโลกว่า ‘โลกเที่ยง’ บ้าง ... ‘สัตว์หลังจากตายไปจะว่าเกิดอีกก็มิใช่ ไม่เกิดอีกก็มิใช่’ บ้าง”

๓. สัญญาอัญญาณสูตร

ว่าด้วยความไม่รู้ในสัญญาเป็นเหตุให้เกิดทิฎฐิ

{๕๕๗} [๖๐๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

วัจฉโคตรปริพาชกนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มี

พระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระโคดม อะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้ทิฏฐิหลายอย่างเหล่านี้เกิดขึ้นในโลกว่า ‘โลกเที่ยง’ บ้าง ... ‘สัตว์หลังจากตายไปจะว่าเกิดอีกก็มิใช่ ไม่เกิดอีกก็มิใช่’ บ้าง”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนวัจฉะ เพราะความไม่รู้ในสัญญา

ในเหตุเกิดแห่งสัญญา ในความดับแห่งสัญญา ในข้อปฏิบัติอันให้ถึงความดับ