๙. อุปเสนวังคันตปุตตสูตร เล่ม ๒๕

๔. เมฆิยวรรค ๙. อุปเสนวังคันตปุตตสูตร

แล้วได้กราบทูลว่า “น่าอัศจรรย์นัก พระพุทธเจ้าข้า น่าแปลกใจนัก พระพุทธเจ้าข้า ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระดำรัสนี้ว่า ‘ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เสียงโจษนั้นจะมีอยู่ได้ไม่นาน จะมีอยู่ได้ก็เพียงแค่ ๗ วันเท่านั้น พ้น ๗ วันไปแล้วจะสงบไปเอง’ เสียงโจษนั้นก็เงียบไปตามกำหนดนั้นแล้ว พระพุทธเจ้าข้า ”

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

เหล่าชนผู้ไม่มีความสำรวมระวัง ชอบใช้วาจาทิ่ม

แทงผู้อื่น เหมือนทหารข้าศึกใช้ลูกศรทิ่มแทงช้างที่ออก

ศึก ภิกษุได้ฟังคำหยาบคายที่คนทั้งหลายพูดแล้วอย่าคิด

ประทุษร้าย พึงอดกลั้นให้ได้

๙ อุปเสนวังคันตปุตตสูตร

ว่าด้วยชีวิตไม่เดือดร้อน

{๑๐๘} [๓๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็นสถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ ครั้งนั้นแล ท่านพระอุปเสนวังคันตบุตรหลีกเร้นอยู่ในที่ลับ มีความดำริอย่างนี้ว่า

“เป็นลาภของเราหนอ เราได้ดีแล้วหนอ ที่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมา สัมพุทธเจ้าทรงเป็นพระศาสดาของเรา เราออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิต ในธรรมวินัยที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว เพื่อนร่วมพรหมจรรย์ ของเราก็มีศีล มีกัลยาณธรรม เราเป็นผู้รักษาศีลบริบูรณ์ มีจิตมั่นคง

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

แน่วแน่ เป็นอรหันตขีณาสพ เป็นผู้มีฤทธานุภาพมาก ชีวิตของเราชื่อว่า มีความเจริญ ความตายของเราก็ชื่อว่าเป็นความดี”

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบความดำริของท่านพระ อุปเสนวังคันตบุตรด้วยพระหฤทัยแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่าผู้ที่มีชีวิตอยู่โดยไม่เดือดร้อนในเวลาใกล้ตายก็ไม่

เศร้าโศก เป็นผู้เห็นอมตบท เป็นนักปราชญ์ ย่อมไม่

เศร้าโศกในท่ามกลางเหล่าสัตว์ที่เศร้าโศก

ภิกษุผู้ตัดภวตัณหาได้เด็ดขาดแล้ว มีจิตสงบ มีชาติ

สงสารสิ้นไปแล้ว ย่อมไม่มีภพชาติต่อไป

๑๐. สารีปุตตอุปสมสูตร

ว่าด้วยผู้มีจิตสงบระงับ

{๑๐๙} [๔๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระ