๑๐. สาริปุตตสูตร เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

แน่วแน่ เป็นอรหันตขีณาสพ เป็นผู้มีฤทธานุภาพมาก ชีวิตของเราชื่อว่า มีความเจริญ ความตายของเราก็ชื่อว่าเป็นความดี”

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบความดำริของท่านพระ อุปเสนวังคันตบุตรด้วยพระหฤทัยแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่าผู้ที่มีชีวิตอยู่โดยไม่เดือดร้อนในเวลาใกล้ตายก็ไม่

เศร้าโศก เป็นผู้เห็นอมตบท เป็นนักปราชญ์ ย่อมไม่

เศร้าโศกในท่ามกลางเหล่าสัตว์ที่เศร้าโศก

ภิกษุผู้ตัดภวตัณหาได้เด็ดขาดแล้ว มีจิตสงบ มีชาติ

สงสารสิ้นไปแล้ว ย่อมไม่มีภพชาติต่อไป

๑๐. สารีปุตตอุปสมสูตร

ว่าด้วยผู้มีจิตสงบระงับ

{๑๐๙} [๔๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระ

๔. เมฆิยวรรค รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้

สารีบุตรนั่งขัดสมาธิตั้งกายตรง พิจารณาความสงบระงับของตนอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้า

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทอดพระเนตรเห็นท่านพระสารีบุตรนั่งขัดสมาธิ ตั้งกายตรงอยู่อย่างนั้นแล้วลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

ภิกษุมีจิตสงบระงับ ตัดตัณหาที่จะนำไปในภพได้

เด็ดขาด มีชาติและสงสารสิ้นไปแล้ว ชื่อว่าเป็นผู้พ้น

จากบ่วงมารได้แล้ว

จบ เมฆิยวรรคที่ ๔

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้

๑. เมฆิยสูตร ๒. อุทธตสูตร

๓. โคปาลกสูตร ๔. ยักขปหารสูตร

๕. นาคสูตร ๖. ปิณโฑลภารทวาชสูตร

๗. สารีปุตตสูตร ๘. สุนทรีสูตร

๙. อุปเสนวังคันตปุตตสูตร ๑๐. สารีปุตตอุปสมสูตร

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

๕. โสณวรรค

๑. ปิยตรสูตร

ว่าด้วยไม่มีผู้เป็นที่รักยิ่งกว่าตน

{๑๑๐} [๔๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล พระเจ้าปเสนทิโกศลประทับอยู่ที่ปราสาทหลังงามชั้นบนกับพระนางมัลลิการาชเทวี ครั้งนั้น พระเจ้าปเสนทิโกศลได้ตรัสถามพระนางมัลลิการาชเทวีว่า “แม่มัลลิกา ยังมีใครอื่นอีกบ้างไหมซึ่งจะเป็นที่รักของเธอยิ่งไปกว่าตัวเอง”พระนางมัลลิกาทูลสนองว่า “ข้าแต่มหาราชเจ้า ไม่มีใครอื่นหรอก ซึ่งจะเป็นที่รักของหม่อมฉันยิ่งไปกว่าตัวเอง ก็พระองค์ทรงมีใครอื่นซึ่งเป็น ที่รักยิ่งไปกว่าตัวเองหรือไฉน”

“แม่มัลลิกา แม้เราเองก็ไม่มีใครอื่นซึ่งเป็นที่รักยิ่งไปกว่าตัวเอง”

ครั้งนั้น พระเจ้าปเสนทิโกคลเสด็จลงจากปราสาทแล้วเสด็จเข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ขอพระวโรกาส ข้าพระองค์อยู่ที่ ปราสาทหลังงามชั้นบนกับพระนางมัลลิการาชเทวีได้พูดกับพระนางมัลลิการาชเทวีว่า ‘แม่มัลลิกา ยังมีใครอื่นอีกบ้างไหมซึ่งจะเป็นที่รักของเธอยิ่งไปกว่าตัวเอง’ เมื่อข้าพระองค์กล่าวจบ พระนางมัลลิกาทูลสนองว่า ‘ข้าแต่มหาราชเจ้า ไม่มีใครอื่นหรอกซึ่งเป็นที่รักของหม่อมฉันยิ่งไปกว่าตัวเอง ก็ พระองค์ทรงมีใครอื่นซึ่งเป็นที่รักยิ่งไปกว่าตัวเองหรือไฉน’ เมื่อนางพูดจบ