๑๐. โลกสูตร เล่ม ๒๕

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเมื่อแรกตรัสรู้ ประทับอยู่ ณ ควงต้นโพธิพฤกษ์ ใกล้ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา เขตตำบลอุรุเวลา สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคประทับนั่งโดยบัลลังก์เดียว เสวยวิมุตติสุขอยู่เป็นเวลา ๗ วันครั้นล่วงไป ๗ วัน พระผู้มีพระภาคเสด็จออกจากสมาธินั้นแล้ว ทรงตรวจดู สัตว์โลกด้วยพุทธจักษุ ได้ทอดพระเนตรเห็นหมู่สัตว์กำลังเดือดร้อน ด้วยความทุกข์ มากมาย และถูกความเร่าร้อนหลากหลายที่เกิดจาก ราคะบ้าง เกิดจากโทสะบ้าง เกิดจากโมหะบ้างรุมแผดเผาอยู่ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งอุทานนี้ ในเวลานั้นว่า

พุทธอุทาน

สัตว์โลกนี้เกิดความเร่าร้อน ถูกทุกขเวทนากระทบแล้ว

กล่าวทุกขเวทนาว่าเป็นของตน

เพราะสัตว์โลกนี้สำคัญสิ่งใดว่าเที่ยง สิ่งนั้นกลับเป็นอย่างอื่น

สัตว์โลกมีภาวะไม่มั่นคง ติดอยู่ในภพ

หมกมุ่นอยู่ในภพ เพลิดเพลินอยู่ในภพ

ภพที่สัตว์โลกเพลิดเพลินจัดเป็นภัย

ภัยที่สัตว์โลกกลัว จัดเป็นทุกข์

บุคคลต้องบำเพ็ญพรหมจรรย์ นี้เท่านั้น เพื่อละภพให้ได้

สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใดเหล่าหนึ่งกล่าวถึงความหลุดพ้นจากภพด้วย ภพ เราถือว่าสมณะหรือพราหมณ์เหล่านั้นทั้งหมด หาได้หลุดพ้นจากภพทั้งปวงไม่

อนึ่ง สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใดเหล่าหนึ่ง กล่าวถึงการออกจากภพด้วยวิภพ เราถือว่าสมณะหรือพราหมณ์เหล่านั้นทั้งหมดหาได้ออกจากภพไม่

เพราะอาศัยอุปธิ ทั้งปวง ทุกข์นี้จึงเกิดมีขึ้น เพราะอุปาทานทั้งหมดสิ้นไป ทุกข์จึงไม่เกิด ท่านจงดูสัตว์โลกนี้ สัตว์เป็นจำนวนมากถูกอวิชชาครอบงำ หรือมัวหลงติดใจในสัตว์ด้วยกัน จึงหลุดพ้นไปจากภพไม่ได้ ความจริง ภพอย่างใดอย่างหนึ่ง ทุกชั้นล้วนแต่ไม่เที่ยงเป็นทุกข์ มีความแปรผันไปเป็นธรรมดา

บุคคลเมื่อรู้เห็นเบญจขันธ์คือภพนี้

ตามความเป็นจริงอย่างถ่องแท้ ด้วยปัญญาอันชอบ

ย่อมละภวตัณหาได้ ทั้งไม่ยินดีวิภวตัณหา

เพราะตัณหาทั้งหลายสิ้นไปโดยประการทั้งปวง

ความดับกิเลสไม่เหลือด้วยวิราคะ คือนิพพานจึงมี

เพราะไม่มีความยึดมั่น ภิกษุผู้นิพพานแล้ว จึงไม่มีภพใหม่

ภิกษุนั้นได้ชื่อว่าครอบงำมารได้ ชนะสงครามได้

ก้าวล่วงภพทั้งปวงได้ เป็นผู้คงที่ ฉะนี้

โลกสูตรที่ ๑๐ จบ

นันทวรรคที่ ๓ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. กัมมวิปากชสูตร ๒. นันทสูตร

๓. ยโสชสูตร ๔. สารีปุตตสูตร

๕. มหาโมคคัลลานสูตร ๖. ปิลินทวัจฉสูตร

๗. สักกุทานสูตร ๘. ปิณฑปาติกสูตร

๙. สิปปสูตร ๑๐. โลกสูตร