๗. สุภูติสูตร เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

หมู่สัตว์นี้ประกอบด้วยมานะความถือตัว มีมานะ

ร้อยรัดผูกพันไว้ ทำความแข่งดีกันในทิฏฐิทั้งหลาย จึง

ล่วงพ้นสงสารคือการเวียนว่ายตายเกิดไปไม่พัน

๗. สุภูติสูตร

ว่าด้วยผู้พ้นจากกิเลส

{๑๔๓} [๕๗] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระสุภูตินั่ง ขัดสมาธิตั้งกายตรง เข้าสมาธิที่ไม่มีวิตกอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าก็ทรงเห็นท่านพระสุภูตินั่งขัดสมาธิตั้งกายตรงเข้า สมาธิที่ไม่มีวิตกอยู่ในที่ไม่ไกลอย่างนั้นลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้วจึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

ผู้ที่กำจัดวิตกทั้งหลายได้แล้ว ถอนขึ้นดีแล้วใน

ภายในไม่เหลือเศษ ก้าวพ้นกิเลสอันเป็นเครื่องข้องแล้ว

ยึดอรูปคือนิพพานเป็นอารมณ์ ละโยคะ ๔ ได้แล้ว

ย่อมไม่หวนกลับมาเกิดใหม่อีก

๖. ชัจจันธวรรค ๘. คณิกาสูตร

๘. คณิกาสูตร

ว่าด้วยบุคคล ๒ ประเภท และส่วนสุด ๒ อย่าง

{๑๔๔} [๕๘] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็น สถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ ก็ครั้งนั้นแล ในพระนครราชคฤห์มีคนสองพวกต่างยินดีพอใจในหญิงโสเภณีคนเดียวกัน จึงเกิดบาดหมาง เกิดการทะเลาะวิวาท ถึงขั้นชกต่อยกันบ้าง ใช้ก้อนดิน ขว้างปากันบ้าง ใช้ไม้พลองดีกันบ้าง ใช้ของมีคมทําร้ายกันบ้าง บางรายถึงแก่ความตายในที่นั้น บางรายได้รับบาดเจ็บปางตาย

ครั้งนั้นเป็นเวลาเช้า ภิกษุเป็นจำนวนมากครองอันตรวาสกแล้ว ถือ บาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตในพระนครราชคฤห์ กลับจากเที่ยวบิณฑบาต หลังจากฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้น แล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบ ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองคผู้เจริญ ขอประทานพระวโรกาส ในพระนครราชคฤห์มีคนสองพวก ต่างยินดีพอใจหญิงโสเภณีคนเดียวกัน จึงเกิดบาดหมาง เกิดการทะเลาะวิวาท ถึงขั้นชกต่อยกันบ้าง ใช้ก้อนดินขว้างปากันบ้าง ใช้ไม้พลองดีกันบ้าง ใช้ของมีคมทำร้ายกันบ้าง บางราย ถึงแก่ความตายในที่นั้น บางรายได้รับบาดเจ็บปางตาย พระพุทธเจ้าข้า”ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า