๓. สังฆาฏิสูตร เล่ม ๒๕

ภิกษุผู้ทุศีลผู้ไม่สำรวมแล้ว บริโกคก้อนเหล็กที่ลุก

แดงดังเปลวไฟยังจะดีกว่า การบริโภคก้อนข้าวของ

ราษฎรจะดีอะไร

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความแม้นี้ไว้แล้ว ข้าพเจ้าก็ได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๓. สังฆาฏิกัณณสูตร

ว่าด้วยผู้เกาะชายผ้าสังฆาฏิ

{๒๗๒} [๙๒] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุจะจับที่ชายผ้าสังฆาฏิแล้วเดินตามรอยเท้าของเรามาข้างหลัง แต่เธอยังเป็นผู้มีอภิชฌา มีราคะกล้าในกามทั้งหลาย มีจิตพยาบาท มีความคิดร้ายกาจ มีสติหลงลืม ไม่มีสัมปชัญญะมีจิตไม่ตั้งมั่น มีจิตหมุนไปผิด ไม่สำรวมอินทรีย์อยู่ ภิกษุนั้นยังอยู่ไกลเราเหลือเกิน และเราก็อยู่ไกลเธอ ข้อนั้นเพราะเหตุอะไร เพราะภิกษุนั้นไม่เห็นธรรม เมื่อไม่เห็นธรรม ก็ชื่อว่าไม่เห็นเราดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นถึงจะอยู่ไกลเราตั้ง ๑๐๐ โยชน์แต่เธอ เป็นผู้ไม่มีอภิชฌา ไม่มีราคะกล้าในกามทั้งหลาย ไม่มีจิตพยาบาท ไม่มีความคิดร้ายกาจ มีสติมั่นคง มีสัมปชัญญะ มีจิตตั้งมั่น มีจิตแน่วแน่ สำรวมอินทรีย์อยู่ ชื่อว่าอยู่ใกล้ชิดเราทีเดียวและเราก็อยู่ใกล้ชิดเธอ ข้อนั้นเพราะเหตุอะไรเพราะภิกษุนั้นเห็นธรรมเมื่อเห็นธรรมก็ชื่อว่าเห็นเรา”

ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

บุคคลผู้มักมาก มีความคับแค้นใจ ตกอยู่ในอำนาจ

ตัณหา ยังดับความเร่าร้อนไม่ได้ ถึงจะติดตามพระ

สัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ไม่ทรงหวั่นไหว ทรงดับความ

เร่าร้อนได้แล้ว เขายังมีความกำหนัดยินดี ย่อมเห็น

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ไม่ทรงมีความกำหนัดยินดีได้

เพียงลาง ๆ เท่านั้น

ส่วนบุคคลผู้เป็นบัณฑิต รู้อริยสัจธรรม ทราบชัด

อริยสัจธรรมแล้ว สงบนิ่งไม่หวั่นไหว เหมือนห้วงน้ำ

ยามลมสงบ

เขาเป็นผู้ไม่หวั่นไหว ดับความเร่าร้อนได้แล้ว ไม่

กำหนัดยินดี ย่อมเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ไม่ทรง

หวั่นไหว ทรงดับความเร่าร้อนได้แล้ว ไม่ทรงมีความ

กำหนัดยินดี ได้อย่างชัดเจนทีเดียว

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความแม้นี้ไว้แล้ว ข้าพเจ้าก็ได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๔. อัคคิสูตร

ว่าด้วยไฟ ๓ กอง

{๒๗๓} [๙๓] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า