๘. นกุหนาสูตร ที่ ๑ เล่ม ๒๕

๑. ปฐมวรรค ๘. ปฐมนกุหนสูตร

ในพระสูตรนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

ภิกษุใดไม่มีความเพียร ไม่มีโอตตัปปะ มีแต่ความ

เกียจคร้าน มีความเพียรตํ่า มักง่วง ไม่มีหิริ ไม่มี

ความเอื้อเฟื้อ ภิกษุผู้มีความประพฤติเช่นนั้น เป็นผู้ไม่

สมควรได้สัมผัสธรรมอันยอดเยียม

ส่วนภิกษุใดมีสติ มีปัญญารักษาตน มีฌาน มี

ความเพียร มีโอตตัปปะ ไม่ประมาท ตัดกิเสสชาติเป็น

เหตุประกอบให้สัตว์ต้องเกิดแก่ได้เด็ดขาดแล้ว จึงจะ

ได้สัมผัสสัมโพธิญาณอันยอดเยี่ยม

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๘. ปฐมนกุหนสูตร

ว่าด้วยเหตุผลแห่งการประพฤติพรหมจรรย์ สูตรที่๑

{๒๑๓} [๓๕] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระผู้มีพระเจ้าทรงเป็นอรหันต์ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุจะอยู่ประพฤติพรหมจรรย์นี้เพื่อโกหกประชาชนก็หามิได้ เพื่อหลอกประชาชนก็หามิได้ เพื่ออานิสงส์คือลาภ

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ

สักการะและชื่อเสียงก็หามิได้ เพื่อความปรารถนาว่า ‘ผู้คนจะได้รู้จักเราด้วยอาการดังนี้’ ก็หามิได้ โดยที่แท้ ภิกษุอยู่ประพฤติพรหมจรรย์นี้ก็เพื่อสังวรระวัง เพื่อละ”

ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

๑. ปฐมวรรค. ๙. ทุติยนกุหนสูตร

พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นได้ทรงแสดง

พรหมจรรย์อันป็นที่กำจัดความชั่ว

เป็นเหตุให้ถึงฝั่ง

พระนิพพานไว้ก็เพื่อสังวร เพื่อละ ทางนี้อันท่านผู้ยิ่ง

ใหญ่ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ดำเนินไปแล้ว

อนึ่ง ชนเหล่าใดดำเนินไปตามทางตามที่พระ

พุทธเจ้าทรงแสดงแล้วนั้น ชนเหล่านั้นชื่อว่าทำตามคำ

สั่งสอนของพระศาสดา จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนื้

๙. ทุติยนกุหนสูตร

ว่าด้วยเหตุผลแห่งการประพฤติพรหมจรรย์ สูตรที่ ๒

{๒๑๔} [๓๖] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลายภิกษุจะอยู่ประพฤติพรหมจรรย์นื้เพื่อโกหก ประชาชนก็หามิได้ เพื่อหลอกประชาชนก็หามิได้ เพื่ออานิสงส์คือลาภ สักการะและชื่อเสียงก็หามิได้ เพื่อความปรารถนาว่า ‘ผู้คนจะได้รู้จักเรา ด้วยอาการดังนี้ี้’ ก็หามิได้ โดยที่แท้ ภิกษุอยู่ประพฤติพรหมจรรย์นื้ก็เพื่อ ความรู้ยิ่งและเพื่อความกำหนดรู้”ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาค เจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนื้ว่า