บุคคลไม่ควรให้อุปสมบท ๒๐ จำพวก เล่ม ๔

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู อนุปชฺฌายกํ อุปสมฺปาเทนฺติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว อนุปชฺฌายโก อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๒)

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู สํเฆน อุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว สํเฆน อุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๓)

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู คเณน อุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว คเณน อุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๔)

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู ปณฺฑกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ เถยฺยสํวาสกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ ติตฺถิยปกฺกนฺตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ ติรจฺฉานคตุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ มาตุฆาตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ ปิตุฆาตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ อรหนฺตฆาตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ ภิกฺขุนีทูสกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ สํฆเภทกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ โลหิตุปฺปาทกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ ฯเปฯ อุภโตพฺยญฺชนกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทนฺติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว ปณฺฑกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว เถยฺยสํวาสกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว ติตฺถิยปกฺกนฺตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ

น ภิกฺขเว ติรจฺฉานคตุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว มาตุฆาตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว ปิตุฆาตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว อรหนฺตฆาตกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว ภิกฺขุนีทูสกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว สํฆเภทกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว โลหิตุปฺปาทกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว อุภโตพฺยญฺชนกุปชฺฌาเยน อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย. อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๕)

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรผู้ไม่มีอุปัชฌาย์อุปสมบท ภิกษุทั้งหลาย จึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบพระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้ไม่มีอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้ อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๑๒)

เรื่องคนมีสงฆ์เป็นอุปัชฌาย์

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรมีสงฆ์เป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท ภิกษุทั้งหลาย จึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบพระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรมีสงฆ์เป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึง ให้อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๑๓)

เรื่องคนมีคณะเป็นอุปัชฌาย์

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรมีคณะเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท ภิกษุทั้งหลาย จึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบพระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรมีคณะเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้ อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๑๔)

เรื่องคนมีบัณเฑาะก์เป็นอุปัชฌาย์เป็นต้น

สมัยต่อมา พวกภิกษุให้กุลบุตรมีบัณเฑาะก์เป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีคนลักเพศเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีภิกษุไปเข้ารีตเดียรถีย์เป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีสัตว์ดิรัจฉานเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีคนฆ่ามารดาเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีคนฆ่าบิดาเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีคนฆ่าพระอรหันต์เป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีคนประทุษร้ายภิกษุณีเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีคนทำลายสงฆ์เป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีคนทำร้ายพระพุทธเจ้าจนห้อพระโลหิตเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท...

... ให้กุลบุตรมีอุภโตพยัญชนกเป็นอุปัชฌาย์อุปสมบท

ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งกับภิกษุทั้งหลายว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรมีบัณเฑาะก์ เป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ”... กุลบุตรมีคนลักเพศเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีภิกษุไปเข้ารีตเดียรถีย์เป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีสัตว์เดรัจฉานเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีคนฆ่ามารดาเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีคนฆ่าบิดาเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีคนฆ่าพระอรหันต์เป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีคนประทุษร้ายภิกษุณีเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีคนทำลายสงฆ์เป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท...

... กุลบุตรมีคนทำร้ายพระพุทธเจ้าจนห้อพระโลหิตเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้ อุปสมบท...

... กุลบุตรมีอุภโตพยัญชนกเป็นอุปัชฌาย์ ไม่พึงให้อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ (๑๕)

๕๖. อปตฺตกาทิวตฺถุ เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู อปตฺตกํ อุปสมฺปาเทนฺติ. หตฺเถสุ ปิณฺฑาย จรนฺติ. มนุสฺสา อุชฺฌายนฺติ ขิยฺยนฺติ วิปาเจนฺติ “เสยฺยถาปิ ติตฺถิยา”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว อปตฺตโก อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๖)

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู อจีวรกํ อุปสมฺปาเทนฺติ นคฺคา ปิณฺฑาย จรนฺติ. มนุสฺสา อุชฺฌายนฺติ ขิยฺยนฺติ วิปาเจนฺติ “เสยฺยถาปิ ติตฺถิยา”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว อจีวรโก อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๗)

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู อปตฺตจีวรกํ อุปสมฺปาเทนฺติ. นคฺคา หตฺเถสุ ปิณฺฑาย จรนฺติ. มนุสฺสา อุชฺฌายนฺติ ขิยฺยนฺติ วิปาเจนฺติ “ เสยฺยถาปิ ติตฺถิยา”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว อปตฺตจีวรโก อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๘)

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู ยาจิตเกน ปตฺเตน อุปสมฺปาเทนฺติ. อุปสมฺปนฺเน ปตฺตํ ปฏิหรนฺติ. หตฺเถสุ ปิณฺฑาย จรนฺติ. มนุสฺสา อุชฺฌายนฺติ ขิยฺยนฺติ วิปาเจนฺติ “เสยฺยถาปิ ติตฺถิยา”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว ยาจิตเกน ปตฺเตน อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๑๙) เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู ยาจิตเกน จีวเรน อุปสมฺปาเทนฺติ. อุปสมฺปนฺเน จีวรํ ปฏิหรนฺติ. นคฺคา ปิณฺฑาย จรนฺติ. มนุสฺสา อุชฺฌายนฺติ ขิยฺยนฺติ วิปาเจนฺติ “เสยฺยถาปิ ติตฺถิยา”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว ยาจิตเกน จีวเรน อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๒๐)

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู ยาจิตเกน ปตฺตจีวเรน อุปสมฺปาเทนฺติ. อุปสมฺปนฺเน ปตฺตจีวรํ ปฏิหรนฺติ. นคฺคา หตฺเถสุ ปิณฺฑาย จรนฺติ. มนุสฺสา อุชฺฌายนฺติ ขิยฺยนฺติ วิปาเจนฺติ “เสยฺยถาปิ ติตฺถิยา”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว ยาจิตเกน ปตฺตจีวเรน อุปสมฺปาเทตพฺโพ. โย อุปสมฺปาเทยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. (๒๑) นอุปสมฺปาเทตพฺเพกวีสติวาโร นิฏฺฐิโต.

๕๖. อปัตตกาทิวัตถุ

ว่าด้วยคนไม่มีบาตรอุปสมบทเป็นต้น

ห้ามคนไม่มีบาตรอุปสมบท

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรผู้ไม่มีบาตรอุปสมบท พวกเธออุปสมบท แล้วก็เที่ยวบิณฑบาตด้วยมือ มนุษย์ทั้งหลายพากันตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “เที่ยวบิณฑบาตเหมือนพวกเดียรถีย์”

ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้ไม่มีบาตร ไม่พึงให้ อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๑๖)

เรื่องคนไม่มีจีวร

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรผู้ไม่มีจีวรอุปสมบท พวกเธออุปสมบทแล้วก็เปลือย กายเที่ยวบิณฑบาต มนุษย์ทั้งหลายพากันตำหนิ ประณาม โพนทะนา ว่า “เที่ยว บิณฑบาตเหมือนพวกเดียรถีย์”ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้ไม่มีจีวร ไม่พึงให้อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๑๗)

เรื่องคนไม่มีทั้งบาตรและจีวร

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรผู้ไม่มีทั้งบาตรและจีวรอุปสมบท พวกเธอ อุปสมบทแล้วก็เปลือยกายเที่ยวบิณฑบาตด้วยมือ มนุษย์ทั้งหลายพากันตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “เที่ยวบิณฑบาตเหมือนพวกเดียรถีย์”ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้ไม่มีทั้งบาตรและจีวร ไม่พึง ให้อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๑๘)

เรื่องคนยืมบาตร

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรผู้ยืมบาตรเขามาอุปสมบท เมื่ออุปสมบทแล้ว เจ้าของก็ขอเอาบาตรคืน พวกเธอเที่ยวบิณฑบาตด้วยมือ มนุษย์ทั้งหลายพากันตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “เที่ยวบิณฑบาตเหมือนพวกเดียรถีย์”ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลายกุลบุตรผู้ยืมบาตรเขามา ไม่พึงให้ อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๑๙)

เรื่องคนยืมจีวร

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรผู้ยืมจีวรเขามาอุปสมบท เมื่ออุปสมบทแล้ว เจ้าของก็ขอเอาจีวรคืน พวกเธอเปลือยกายเที่ยวบิณฑบาตด้วยมือ มนุษย์ทั้งหลาย พากันตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “เที่ยวบิณฑบาตเหมือนพวกเดียรถีย์”ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้ยืมจีวรเขามา ไม่พึงให้ อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๒๐)

เรื่องคนยืมบาตรและจีวร

สมัยนั้น พวกภิกษุให้กุลบุตรผู้ยืมบาตรและจีวรเขามาอุปสมบท เมื่ออุปสมบท แล้วเจ้าของก็ขอเอาบาตรและจีวรคืน พวกเธอเปลือยกายเที่ยวบิณฑบาตด้วยมือ มนุษย์ทั้งหลายพากันตำหนิ ประณาม โพนทะนานว่า “เที่ยวบิณฑบาตเหมือนพวก เดียรถีย์”ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรผู้ยืมบาตรและจีวรเขามา ไม่พึงให้อุปสมบท รูปใดให้อุปสมบท ต้องอาบัติทุกกฏ” (๒๑)

นอุปสัมปาเทตัพพกวีสติวาร จบ

_______________ ๕๗. นปพฺพาเชตพฺพทฺวตฺตึสวาร เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู หตฺถจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ ฯเปฯ ปาทจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. หตฺถปาทจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. กณฺณจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. นาสจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. กณฺณนาสจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. องฺคุลิจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. อฬจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. กณฺฑรจฺฉินฺนํ ปพฺพาเชนฺติ. ผณหตฺถกํ ปพฺพาเชนฺติ. ขุชฺชํ ปพฺพาเชนฺติ. วามนํ ปพฺพาเชนฺติ. คลคณฺฑึ ปพฺพาเชนฺติ. ลกฺขณาหตํ ปพฺพาเชนฺติ. กสาหตํ ปพฺพาเชนฺติ. ลิขิตกํ ปพฺพาเชนฺติ. สีปทึ ปพฺพาเชนฺติ. ปาปโรคึ ปพฺพาเชนฺติ. ปริสทูสกํ ปพฺพาเชนฺติ. กาณํ ปพฺพาเชนฺติ. กุณึ ปพฺพาเชนฺติ. ขญฺชํ

ปพฺพาเชนฺติ. ปกฺขหตํ ปพฺพาเชนฺติ. ฉินฺนิริยาปถํ ปพฺพาเชนฺติ. ชราทุพฺพลํ ปพฺพาเชนฺติ. อนฺธํ ปพฺพาเชนฺติ. มูคํ ปพฺพาเชนฺติ. พธิรํ ปพฺพาเชนฺติ. อนฺธมูคํ ปพฺพาเชนฺติ. อนฺธพธิรํ ปพฺพาเชนฺติ. มูคพธิรํ ปพฺพาเชนฺติ. อนฺธมูคพธิรํ ปพฺพาเชนฺติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. น ภิกฺขเว หตฺถจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ ฯเปฯ น ภิกฺขเว ปาทจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว หตฺถปาทจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว กณฺณจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว นาสจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว กณฺณนาสจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว องฺคุลิจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว อฬจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ.

น ภิกฺขเว กณฺฑรจฺฉินฺโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ผณหตฺถโก ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ขุชฺโช ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว วามโน ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว คลคณฺฑี ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ลกฺขณาหโต ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว กสาหโต ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ลิขิตโก ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว สีปที ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ปาปโรคี ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ปริสทูสโก ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว กาโณ ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว กุณี ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ขญฺโช ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ปกฺขหโต ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ฉินฺนิริยาปโถ ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว ชราทุพฺพโล ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว อนฺโธ ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว มูโค ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว พธิโร ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว อนฺธมูโค ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว อนฺธพธิโร ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว มูคพธิโร ปพฺพาเชตพฺโพ. น ภิกฺขเว อนฺธมูคพธิโร ปพฺพาเชตพฺโพ. โย ปพฺพาเชยฺย, อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺสาติ. นปพฺพาเชตพฺพทฺวตฺตึสวาโร นิฏฺฐิโต. ทายชฺชภาณวาโร นิฏฺฐิโต นวโม.

๕๗. ปัพพาเชตัพพทวัตติงสวาร

ว่าด้วยบุคคลไม่ควรให้บรรพชา ๓๒ จำพวก

สมัยนั้น พวกภิกษุให้คนมือด้วนบรรพชา ...

... ให้คนเท้าด้วนบรรพชา ...

... ให้คนทั้งมือทั้งเท้าด้วนบรรพชา ...

... ให้คนหูวิ่นบรรพชา ...

... ให้คนจมูกแหว่งบรรพชา ...

... ให้คนทั้งหูวิ่นทั้งจมูกแหว่งบรรพชา ...

... ให้คนนิ้วมือนิ้วเท้าขาดบรรพชา ...

... ให้คนง่ามมือง่ามเท้าขาดบรรพชา ...

... ให้คนเอ็นขาดบรรพชา ...

... ให้คนมือเป็นแผ่นบรรพชา ...

... ให้คนค่อมบรรพชา ...

... ให้คนเตี้ยบรรพชา ...

... ให้คนคอพอกบรรพชา ...

... ให้คนถูกสักหมายโทษบรรพชา ...

... ให้คนมีรอยเฆี่ยนด้วยหวายบรรพชา ...

... ให้คนมีหมายจับบรรพชา ...

... ให้คนเท้าปุกบรรพชา ...

... ให้คนมีโรคเรื้อรังบรรพชา ...

... ให้คนมีรูปร่างไม่สมประกอบบรรพชา ...

... ให้คนตาบอดข้างเดียวบรรพชา ...

... ให้คนง่อยบรรพชา ...

... ให้คนกระจอกบรรพชา ...

... ให้คนเป็นโรคอัมพาตบรรพชา ...

... ให้คนเคลื่อนไหวเองไม่ได้บรรพชา ...

... ให้คนชราทุพพลภาพบรรพชา ...

... ให้คนตาบอดสองข้างบรรพชา ...

... ให้คนใบ้บรรพชา ...

... ให้คนหูหนวกบรรพชา ...

... ให้คนทั้งบอดทั้งใบ้บรรพชา ...

... ให้คนทั้งบอดทั้งหนวกบรรพชา ...

... ให้คนทั้งใบ้ทั้งหนวกบรรพชา ...

... ให้คนทั้งบอดทั้งใบ้ทั้งหนวกบรรพชา ...

ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนี้ให้พระผู้มีพระภาคทรงทราบ

เรื่องทรงห้ามให้คนมือด้วนเป็นต้นบรรพชา

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย ไม่พึงให้คนมือด้วนบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนเท้าด้วนบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนทั้งมือทั้งเท้าด้วนบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนหูวิ่นบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนจมูกแหว่งบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนทั้งหูวิ่นทั้งจมูกแหว่งบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนนิ้วมือนิ้วเท้าขาดบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนง่ามมือง่ามเท้าขาดบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนเอ็นขาดบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนมือเป็นแผ่นบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนค่อมบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนเตี้ยบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนคอพอกบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนถูกสักหมายโทษบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนมีรอยเฆี่ยนด้วยหวายบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนมีหมายจับบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนเท้าปุกบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนมีโรคเรื้อรังบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนมีรูปร่างไม่สมประกอบบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนตาบอดข้างเดียวบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนง่อยบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนกระจอกบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนเป็นโรคอัมพาตบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนเคลื่อนไหวเองไม่ได้บรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนชราทุพพลภาพบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนตาบอดสองข้างบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนใบ้บรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนหูหนวกบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนทั้งบอดทั้งใบ้บรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนทั้งบอดทั้งหนวกบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนทั้งใบ้ทั้งหนวกบรรพชา ...

... ไม่พึงให้คนทั้งบอดทั้งใบ้ทั้งหนวกบรรพชา รูปใดให้บรรพชา ต้องอาบัติ ทุกกฏ”

นปัพพาเชตัพพทวัตติงสวาร จบ

ทายัชชภาณวารที่ ๙ จบ