๙. ปฐมปัชชุนนธีตุสูตร เล่ม ๑๕

เอวมฺเม สุตํ:- เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. อถ โข โกกนทา ปชฺชุนฺนสฺส ธีตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ มหาวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ; เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา โกกนทา ปชฺชุนฺนสฺส ธีตา ภควโต สนฺติเก อิมา คาถาโย อภาสิ

“เวสาลิวเน วิหรนฺตํ อคฺคํ สตฺตสฺส สมฺพุทฺธํ

โกกนทาหมสฺมิ อภิวนฺเท โกกนทา ปชฺชุนฺนสฺส ธีตา.

สุตเมว ปุเร อาสิ ธมฺโม จกฺขุมตานุพุทฺโธ

สาหํทานิ สกฺขิ ชานามิ มุนิโน เทสยโต สุคตสฺส.

เย เกจิ อริยํ ธมฺมํ วิครหนฺตา จรนฺติ ทุมฺเมธา

อุเปนฺติ โรรุวํ โฆรํ จิรรตฺตํ ทุกฺขํ อนุภวนฺติ.

เย จ โข อริเย ธมฺเม ขนฺติยา อุปสเมน อุเปตา

ปหาย มานุสํ เทหํ เทวกายํ ปริปูเรสฺสนฺตี”ติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน เขตกรุง เวสาลี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อโกกนทา มีวรรณะงดงาม ยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วป่ามหาวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่า

หม่อมฉัน ชื่อโกกนทา เป็นธิดาของท้าวปัชชุนนะ

ขอถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เลิศกว่าสัตว์

ผู้เสด็จอยู่ในป่า ใกล้กรุงเวสาลี

หม่อมฉันได้ฟังสุนทรพจน์ในกาลก่อนว่า

ธรรม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้มีพระจักษุตรัสรู้แล้วโดยลำดับ

บัดนี้เมื่อพระสุคตผู้เป็นมุนี ทรงแสดง(ธรรม)อยู่

หม่อมฉันจึงรู้ชัด

ชนเหล่าใดมีปัญญาทราม

เที่ยวติเตียนธรรมอันประเสริฐ

ชนเหล่านั้นย่อมบังเกิดในนรกชื่อโรรุวะอันทารุณ

เสวยทุกข์ตลอดกาลนาน

ชนเหล่าใดมีความอดทน

และมีความสงบ เข้าถึงธรรมอันประเสริฐ

ชนเหล่านั้นละร่างกายอันเป็นของมนุษย์แล้ว

จักบังเกิดเป็นเทวดาโดยสมบูรณ์

ปฐมปัชชุนนธีตุสูตรที่ ๙ จบ