๔. เรวดีเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

[๗๑๒] เราจะคลายความเห็นอันชั่วช้าเสีย เหมือนโปรยแกลบไปในลมพายุ หรือเหมือนลอยหญ้าและใบไม้ไปในแม่นํ้า ที่มีกระแสเชี่ยว จักเป็นผู้ยินดีแล้วในพระพุทธศาสนา[๗๑๓] พระเจ้าสุรัฏฐ์ครั้นตรัสดังนี้แล้ว ทรงงดความเห็นอันชั่วช้า ทรงนอบน้อมต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จขึ้นทรงรถพระที่นั่ง บ่ายพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออกกลับ คืนสู่พระนคร

จบ นันทิกาเปติวัตถุที่ ๓

๔. เรวติเปติวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของนางเรวดีเปรต

{๑๒๔}(ยักษ์ผู้เป็นทูตของพญายมเมื่อจะจับนางเรวดีไปในอุสสทนรก จึงได้กล่าวกะนางเรวดีว่า)

[๗๑๔-๗๓๖] ลุกขึ้น นางเรวดีผู้แสนจะชั่วช้า ....

(พึงดูความพิสดารในเรื่องที่ ๒ (เรื่องเรวติวิมาน) แห่งมหารถวรรค ที่ ๕ ในวิมานวัตถุ)

จบ เรวติเปติวัตถุที่ ๔

๕. อุจฉุเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของอุจฉุเปรต

(เปรตตนหนึ่งถามพระมหาโมคคัลลานเถระว่า)

{๑๒๕}[๗๓๗] ไร่อ้อยใหญ่นี้เกิดแก่ข้าพเจ้า เป็นผลบุญมิใช่น้อย แต่ข้าพเจ้ากินอ้อยนั้นเดี๋ยวนี้ไม่ได้ ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ขอท่านโปรดบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร

[๗๓๘] ข้าพเจ้าย่อมเดือดร้อน จะกัด จะพยายาม จะตะเกียก ตะกายเพื่อจะกินสักหน่อย ก็สิ้นเรี่ยวแรง ได้แต่พร่ำเพ้อ ลำบากนัก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร

[๗๓๙] อนึ่ง ข้าพเจ้าถูกความหิวเบียดเบียนถึงกับล้มไปบนพื้น เกลือกกลิ้งอยู่ เหมือนปลาดิ้นอยู่กลางแดด เมื่อข้าพเจ้า ร้องไห้อยู่ สัตว์ทั้งหลายพากันมากินน้ำตาของข้าพเจ้า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ขอท่านโปรดบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร[๗๔๐] ข้าพเจ้าเป็นผู้หิวกระหาย ลำบาก ดิ้นรนไป ไม่ได้พบความสุขแช่มชื่นเลย ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าขอถาม เนื้อความนั้นกะท่าน ข้าพเจ้าจะพึงบริโภคอ้อยได้อย่างไร

(พระมหาโมคคัลลานเถระกล่าวว่า)

[๗๔๑] ชาติก่อนในอดีต ท่านเกิดเป็นมนุษย์ ได้ทำกรรมไว้ด้วยตนเอง เราจะบอกเนื้อความนั้นกะท่าน ขอท่านจงฟังแล้วจำเนื้อความนั้นไว้เกิด