๘. คูถขาทิกเปตวัตถุ ที่ ๑ เล่ม ๒๖

คูถกูปโต อุคฺคนฺตฺวา โก นุ ทีโน ปติฏฺฐสิ (๑)

นิสฺสํสยํ ปาปกมฺมนฺโต กินฺนุ สทฺทหเส (๒) ตุวนฺติ.

ท่านเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคูถ ยืนเศร้าสร้อยอยู่

ท่านคงทำกรรมชั่วไว้โดยไม่ต้องสงสัย

จะร้องครวญครางอื้ออึงไปทำไมเล่า

(เปรตนั้นตอบว่า)

อหํ ภทนฺเต เปโตมฺหิ ทุคฺคโต ยมโลกิโก

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คโต.

พระคุณเจ้าผู้เจริญ ข้าพเจ้าเกิดเป็นเปรตในยมโลก

ได้รับความลำบาก เพราะทำกรรมชั่วไว้

จึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

กึ นุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน อิทํ ทุกฺขํ นิคจฺฉสีติ.

ท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไรท่านจึงได้รับทุกข์เช่นนี้

(เปรตนั้นตอบว่า)

อหุ อาวาสิโก มยฺหํ อิสฺสุกี กุลมจฺฉรี

อชฺโฌสิโต มยฺหํ ฆเร กทริโย ปริภาสโก.

ได้มีภิกษุรูปหนึ่งอยู่ประจำในวัดของข้าพเจ้า

มักริษยา ตระหนี่ตระกูล ผูกขาดในเรือนของข้าพเจ้า

มีใจกระด้าง มักด่าว่า(ภิกษุอาคันตุกะทั้งหลาย)

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา ภิกฺขโว ปริภาสิสํ

ตสฺส กมฺมวิปาเกน เปตโลกํ อิโต คโตติ.

ข้าพเจ้าเชื่อคำของท่าน ได้ด่าว่าภิกษุทั้งหลาย

เพราะผลกรรมนั้น ข้าพเจ้าจึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

อมิตฺโต มิตฺตวณฺเณน โย เต อาสิ กุลูปโก

กายสฺส เภทา ทุปฺปญฺโญ กินฺนุ เปจฺจ คตึ คโตติ.

ภิกษุผู้คุ้นเคยกับตระกูลของท่านไม่ใช่มิตรแท้ เป็นมิตรเทียม

มีปัญญาทราม มรณภาพแล้วไปสู่คติไหนหนอ

(เปรตนั้นตอบว่า)

ตสฺเสวาหํ ปาปกมฺมสฺส สีเส ติฏฺฐามิ มตฺถเก

โส จ ปรวิสยํ ปตฺโต มเมว ปริวารโก. (๑)

ข้าพเจ้ายืนอยู่บนกระหม่อมศีรษะของเปรต

ซึ่งเคยเป็นภิกษุผู้ทำกรรมชั่วนั้นแหละ

และภิกษุนั้นไปเกิดเป็นเปรตผู้ปรนนิบัติของข้าพเจ้าเอง

ยํ ภทนฺเต หทนฺตญฺเญ เอตํ เม โหติ (๑) โภชนํ

อหญฺจ โข ยํ หทามิ เอตํ โส อุปชีวตีติ.

คูถขาทกเปตวตฺถุ อฏฺฐมํ.

พระคุณเจ้าผู้เจริญ ชนเหล่าอื่นถ่ายสิ่งใดลงไป

สิ่งนั้นเป็นอาหารของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าเองถ่ายสิ่งใดลงไป

เปรตซึ่งเคยเป็นภิกษุนั้นก็อาศัยสิ่งนั้นเลี้ยงชีพ

คูถขาทกเปตวัตถุที่ ๘ จบ