๖. กุมารเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

[๗๔๒] ท่านเดินกัดกินอ้อยไป และมีบุรุษคนหนึ่งเดินตามหลัง ท่านไป เขาหวังจะกินอ้อยจึงบอกแก่ท่าน ท่านก็มิได้พูดอะไร ๆ แก่เขา

[๗๔๓] เขาจึงได้พูดวิงวอนท่านผู้ไม่ตอบว่า ‘ขอท่านให้อ้อยบ้าง, ท่านจึงได้ให้อ้อยแก่บุรุษนั้นทางด้านหลัง นี้เป็นผล แห่ง กรรมนั้น

[๗๔๔] เชิญท่านไปหยิบอ้อยทางด้านหลังเถิด ครั้นหยิบเอาได้แล้ว จงกินเสียให้อิ่มหนำ เพราะเหตุนั้นแล ท่านจักเป็นผู้เบิกบาน ร่าเริงบันเทิงใจ[๗๔๕] เปรตนั้นได้ไปหยิบเอาอ้อยทางด้านหลัง ครั้นแล้วจึงได้กินอ้อยนั้นจนอิ่มหนำ เพราะเหตุนั้นแล เปรตนั้นได้เป็นผู้เบิกบาน ร่าเริงบันเทิงใจ

จบ อุจฉุเปตวัตถุที่ ๕

๖. กุมารเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกุมาร

{๑๒๖}[๗๔๖] ข้าพเจัาได้สดับมาดังนี้ว่า มีพระกุมาร ๒ องค์เป็นพระราชโอรสอยู่ในพระนครสาวัตถี ข้างเขาหิมพานต์

[๗๔๗] พระราชกุมารทั้งสองพระองค์นั้นเป็นผู้มัวเมาอยู่ในสิ่งที่ทำให้กำหนัด ทรงเพลิดเพลินด้วยอำนาจความยินดีในกาม ทรงติดอยู่กับความสุขในปัจจุบัน ไม่ทรงเห็น ความสุขในอนาคต

[๗๔๘] ครั้นจุติจากความเป็นมนุษย์ไปจากโลกนี้สู่ปรโลกแล้ว เกิดเป็นเปรต ไม่ปรากฏตัว ร้องประกาศกรรมชั่วของตน ที่ได้ทำไวัในกาลก่อนว่า[๗๔๙] ทั้งที่พระทักขิไณยบุคคลก็มีอยู่เป็นอันมาก และไทยธรรมก็ตั้งอยู่ใกล้ ๆ พวกเราก็ยังไม่อาจที่จะทำบุญอันนำความสุขมาให้แม้สักเล็กน้อย แล้วทำตนให้มีความสวัสดีได้[๗๕๐] อะไรจะต่ำทรามไปกว่ากามนั้น พวกเราจุติจากราชตระกูลแล้วไปเกิดในเปตติวิสัย เพียบพร้อมไปด้วยความหิวและความกระหาย[๗๕๑] เมื่อก่อนเคยเป็นเจ้าของในที่ใดในโลกนี้ ย่อมไม่ได้เป็นเจ้าของในที่นั้นอีก มนุษย์ทั้งหลายมีขึ้นมีลง ย่อมตายเพราะความหิวและความกระหาย[๗๕๒] นรชนรู้โทษที่เกิดด้วยอำนาจความถือตัวว่าเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว ละความเมาในความเป็นใหญ่ได้แล้วพึงไปสู่สวรรค์ นรชนผู้มีปัญญานั้นหลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์ได้

จบ กุมารเปตวัตถุที่ ๖

๗. ราชปุตตเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตราชบุตร

{๑๒๗}[๗๕๓] ผลแห่งกรรมทั้งหลายที่พระราชโอรสทำไว้ในชาติก่อน พึงย่ำยีหัวใจเพราะเหตุแห่งรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ อันน่ารื่นรมย์ใจ