วัฑฒมาตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

มา สุ เต วฑฺฒโลกมฺหิ วนโถ อาหุ กุทาจนํ มา ปุตฺตก ปุนปฺปุนํ อหุ ทุกฺขสฺส ภาคิมา.

ลูกวัฑฒะ กิเลสดุจหมู่ไม้ในป่า ในโลก

อย่าได้มีแก่พ่อไม่ว่าในกาลไหน ๆ เลย

ลูกเอ๋ย ลูกอย่าได้เป็นผู้มีความทุกข์ร่ำไปเลย

สุขํ หิ วฑฺฒ มุนโย อเนชา ฉินฺนสํสยา

สีติภูตา ทมปฺปตฺตา วิหรนฺติ อนาสวา.

ลูกวัฑฒะ พระมุนีทั้งหลาย ไม่หวั่นไหว

ตัดความสงสัยเสียได้ เป็นผู้เย็น

ถึงความฝึกฝนแล้วเป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่อย่างสบาย

เตหานุจิณฺณํ อิสีภิ มคฺคํ ทสฺสนปตฺติยา

ทุกฺขสฺสนฺตกิริยาย ตฺวํ วฑฺฒ อนุพฺรูหย.

ลูกวัฑฒะ พ่อพึงพอกพูนมรรค

ซึ่งเป็นทางที่ท่านผู้แสวงหาคุณเหล่านั้นประพฤติกันมาแล้ว

เพื่อบรรลุญาณทัสนะ เพื่อทำที่สุดทุกข์

(พระวัฑฒะเถระ กล่าวตอบด้วยภาษิตนี้ว่า)

วิสารทาว ภณสิ เอตมตฺถํ ชเนตฺติ เม

มญฺญามิ นูน มามิเก วนโถ เต น วิชฺชติ.

โยมมารดาบังเกิดเกล้า โยมกล้ากล่าวคาถานี้แก่ลูก

โยมมารดา ลูกเข้าใจว่า

กิเลสดุจหมู่ไม้ในป่าของโยมมารดาคงไม่มีแน่ละ

(พระเถรีกล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

เย เกจิ วฑฺฒ สงฺขารา หีนอุกฺกฏฺฐมชฺฌิมา

อณูปิ อณุมตฺโตปิ วนโถ เม น วิชฺชติ.

ลูกวัฑฒะ สังขารอย่างใดอย่างหนึ่ง

ทั้งเลว ประณีต และปานกลาง

กิเลสดุจหมู่ไม้ในป่าในสังขารเหล่านั้นของโยมแม่

อณูหนึ่งก็ดี ขนาดอณูหนึ่งก็ดี ไม่มีเลย

สพฺเพ เม อาสวา ขีณา อปฺปมตฺตสฺส ฌายโต

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ.

เมื่อโยมแม่ไม่ประมาทเพ่งอยู่

อาสวะหมดสิ้นแล้ว

โยมแม่บรรลุวิชชา ๓

ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

(พระเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัต ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

อุฬารํ วต เม มาตา ปโตทํ สมวสฺสริ

ปรมตฺถสญฺหิตา คาถา ยถาปิ อนุกมฺปิกา.

โยมมารดาได้มอบปฏัก

คือโอวาทอันโอฬารแก่เราหนอ

โยมมารดาของเราได้กล่าวภาษิตที่ประกอบด้วยประโยชน์อย่างยิ่ง

เหมือนมารดาผู้อนุเคราะห์อื่น ๆ

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา อนุสิฏฺฐึ ชเนตฺติยา

ธมฺมสํเวคมาปาทึ โยคกฺเขมสฺส ปตฺติยา.

ลูกฟังคำพร่ำสอนของโยมมารดาบังเกิดเกล้านั้นแล้ว

ถึงความสลดใจในธรรม

เพื่อบรรลุธรรมที่ปลอดโปร่งจากโยคะกิเลส

โสหํ ปธานปหิตตฺโต รตฺตินฺทิวมตนฺทิโต

มาตรา โจทิโต สนฺโต อผุสึ สนฺติมุตฺตมนฺติ.

วฑฺฒมาตา เถรี. นวกนิปาโต สมตฺโต.

เรานั้นถูกโยมมารดาเตือนอยู่

มีใจเด็ดเดี่ยว

ด้วยการบำเพ็ญเพียร

ไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืน

ได้สัมผัสความสงบอย่างยอดเยี่ยมแล้ว

นวกนิบาต จบ