๙. สูจิวิมาน ที่ ๒ เล่ม ๒๖

๙. ทุติยสูจิวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในสูจิวิมาน สูตรที่ ๒

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๕๙}[๙๕๒-๙๕๕] วิมานของท่านนี้สูงมาก มีเสาบุด้วยแก้วมณี รอบตัวมี ขนาด ๑๒ โยชน์ ... และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไป ทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร[๙๕๖] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๙๕๗] ชาติก่อน เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ ในมนุษยโลก

[๙๕๘] ได้พบภิกษุผู้ปราศจากธุลีกิเลส มีอินทรีย์ผ่องใส ไม่ขุ่นมัว จึงมีจิตเลื่อมใสได้ถวายเข็มแก่ท่านด้วยมือ ทั้งสองของตน[๙๕๙-๙๖๐] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกาย สว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ ทุติยสูจิวิมานที่ ๙

๑๐. ปฐมนาควิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในนาควิมาน สูตรที่ ๑

(พระมหาโมคตัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๖๐}[๙๖๑] ท่านขึ้นนั่งบนคอเทพกุญชรเผือกผ่อง มีงางอนงาม ทั้งกำลังวังชาว่องไวยิ่ง สมเป็นมิ่งคชสาร ยอดเยี่ยม ผูกสอดไปด้วยสายรัดประคนทองเรียบร้อย เลื่อนลอยมาในอากาศเวหา

[๙๖๒] ที่งาทั้งสองของคชสาร มีสระโบกขรณีสี่เหลี่ยม เต็มเปี่ยมด้วยนํ้าใสสะอาด อันบุญกรรมธรรมชาติเนรมิต ให้ ดาดาษไปด้วยปทุมพุ่มสลอน มีดอกอ่อนตูมบาน แย้มเกสร ในดอกปทุมทุกดอกมีหมู่นางเทพอัปสร ออกมาบรรเลงดนตรี ฟ้อนรำ นำให้เกิดความรื่นเริงใจ[๙๖๓] ท่านเกิดเป็นเทพบุตร มีฤทธิ์มีอานุภาพมาก เมื่อครั้งท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้ ท่านนั้นมีอานุภาพ รุ่งเรืองอย่างนี้ และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่ว ทุกทิศ เพราะบุญอะไร

[๙๖๔] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๙๖๕] ชาติก่อนข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใสได้นำเอาดอกไม้ ๘ กำไปบูชา ที่พระสถูปของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่ากัสสปะ ด้วยมือทั้งสองของตน