๘. สูจิวิมาน ที่ ๑ เล่ม ๒๖

๘. ปฐมสูจิวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในสูจิวิมาน สูตรที่ ๑

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๕๘}[๙๔๔-๙๔๗] วิมานของท่านนี้สูงมาก มีเสาบุด้วยแก้วมณี รอบตัวมี ขนาด ๑๒ โยชน์ ... และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไป ทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร[๙๔๘] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๙๔๙] บุคคลให้สิ่งใดไป ผลของสิ่งนั้นหาเป็นเช่นสิ่งนั้นไม่ แต่ ย่อมมีผลดีกว่าสิ่งที่ตนให้ คือ ข้าพเจ้าได้ถวายเข็มไป ๒ เล่ม การถวายเข็มนั้นแลเป็นเหตุให้ข้าพเจ้าได้สมบัติอันประเสริฐ[๙๕๐-๙๕๑] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกาย สว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ ปฐมสูจิวิมานที่ ๘

๙. ทุติยสูจิวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในสูจิวิมาน สูตรที่ ๒

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๕๙}[๙๕๒-๙๕๕] วิมานของท่านนี้สูงมาก มีเสาบุด้วยแก้วมณี รอบตัวมี ขนาด ๑๒ โยชน์ ... และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไป ทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร[๙๕๖] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๙๕๗] ชาติก่อน เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ ในมนุษยโลก

[๙๕๘] ได้พบภิกษุผู้ปราศจากธุลีกิเลส มีอินทรีย์ผ่องใส ไม่ขุ่นมัว จึงมีจิตเลื่อมใสได้ถวายเข็มแก่ท่านด้วยมือ ทั้งสองของตน[๙๕๙-๙๖๐] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกาย สว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ ทุติยสูจิวิมานที่ ๙