พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต ปัณณาสก์ · มหาวรรค
พันธนสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในมหาวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต ปัณณาสก์ มหาวรรค พันธนสูตร ที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๓ หน้า ๒๔๘–๒๔๘
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย หญิงย่อมผูกมัดชายไว้ด้วยอาการ ๘ อย่างนี้แล ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัตว์โลกที่ถูกอาการ ๘ อย่างเหล่านั้นผูกมัดไว้แน่นหนา ชื่อว่าถูกผูกไว้ด้วยบ่วง”
๘. ทุติยพันธนสูตร
ว่าด้วยเครื่องผูกมัดของชาย ๘ อย่าง
{๑๐๘} [๑๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกมัดหญิงไว้ด้วยอาการ ๘ อย่าง อาการ ๘ อย่างคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ชายย่อมผูกมัดหญิงไว้ด้วยรูป (๒) ด้วยการยิ้มแย้ม
(๓) ด้วยคำพูด (๔) ด้วยเพลงขับ
(๕) ด้วยการร้องไห้ (๖) ด้วยอากัปกิริยา
(๗) ด้วยของกำนัล (๘) ด้วยสัมผัส
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกมัดหญิงไว้ด้วยอาการ ๘ อย่างนี้แล ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัตว์โลกที่ถูกอาการ ๘ อย่างเหล่านั้นผูกมัดไว้แน่นหนา ชื่อว่าถูกผูกไว้ด้วยบ่วง”
๙. ปหาราทสูตร
ว่าด้วยข้ออัศจรรย์ของมหาสมุทรและพระธรรมวินัย
{๑๐๙} [๑๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ควงไม้สะเดาที่นเฬรุยักษ์สถิตอยู่ ใกล้เมืองเวรัญชา ครั้งนั้นแล ท้าวปหาราทะจอมอสูร
จบ พันธนสูตร ที่ ๒