พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · อนุสยวรรค
อนิจจาสูตร เล่ม ๒๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๘ ในอนุสยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ อนุสยวรรค อนิจจาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๓ หน้า ๒๓–๒๕
เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไป ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลที่โผล่ขึ้นแล้ว ข้ามถึงฝั่งแล้ว เป็นพราหมณ์อยู่ บนบกเป็นอย่างนี้แล (๗)
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้เปรียบด้วย <*>นํ้า ๗ ประเภทนี้แล มีปรากฏอยู่ในโลก”
๖. อนิจจานุปัสสีสูตร
ว่าด้วยบุคคลผู้ควรเป็นนาบุญของโลก ๗ ประเภท
{๑๖} [๑๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้ เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรแก่ของทำบุญ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า บุคคล ๗ ประเภทคืออะไรบ้าง คือ
บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความไม่เที่ยง มีความสำคัญว่า ไม่เที่ยง ทั้งรู้แจ้งชัดว่าเป็นของไม่เที่ยงในสังขารทั้งปวง มั่นใจติดต่อกันมาไม่ขาดสาย เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาย่อมทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุตติอันหาอาสวะมิได้เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๑ ที่ควรแก่ของคำนับ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่ <**> นาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็น ความไม่เที่ยง ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ ความสิ้นอาสวะและความสิ้นชีวิต ของเขามีไม่ก่อนไม่หลังกัน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๒ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า
- <*> การจมน้ำ - ผู้รวบรวม
- <**> ไม่มี - ผู้รวบรวม
อีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็น ความไม่เที่ยง ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานในระหว่างเพราะโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ สิ้นไป ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๓ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็น ความไม่เที่ยง ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานในเมื่ออายุเลยกึ่ง เพราะโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ สิ้นไป นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๔ ที่ควรแก่ของ คำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็น
ความไม่เที่ยง ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานโดยไม่ต้องใช้ความเพียรนักเพราะโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ สิ้นไป นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๕ ที่ควร แก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็น ความไม่เที่ยง ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานโดยต้องใช้ความ เพียรแรงกล้า นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๖ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็น ความไม่เที่ยง ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาเป็นผู้มีกระแสในเบื้องบนไปสู่ อกนิฏฐภพ นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๗ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้แล เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรแก่ของทำบุญ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า”
๗. ทุกขานุปัสสีสูตร
ว่าด้วยบุคคลผู้ควรเป็นนาบุญของโลก ๗ ประเภท
{๑๗} [๑๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า บุคคล ๗ ประเภทคือ อะไรบ้าง คือบุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นว่าเป็นทุกข์ มีความสำคัญว่าเป็นทุกข์ ทั้งรู้แจ้งชัดว่าเป็นทุกข์ในสังขารทั้งปวง ... (เนื้อความเหมือนสูตรต้น คือ อนิจจานุปัสสีสูตร)ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้แล เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรแก่ของทำบุญ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า”
๘. อนัตตานุปัสสีสูตร
ว่าด้วยบุคคลผู้ควรเป็นนาบุญของโลก ๗ ประเภท
[๑๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า บุคคล ๗ ประเภทคือ อะไรบ้าง คือบุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นว่าเป็นอนัตตา มีความสำคัญว่าเป็นอนัตตา ทั้งรู้แจ้งชัดว่าเป็นอนัตตาในธรรมทั้งปวง ... (เนื้อความเหมือนสูตรต้น)ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้แลเป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรแก่ของทำบุญ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า”
จบ อนิจจาสูตร