arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · อนุสยวรรค

ทุกขสูตร เล่ม ๒๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๘ ในอนุสยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ อนุสยวรรค ทุกขสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๓)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๓ หน้า ๒๕–๒๗

หน้า ๒๕

๗. ทุกขานุปัสสีสูตร

ว่าด้วยบุคคลผู้ควรเป็นนาบุญของโลก ๗ ประเภท

{๑๗} [๑๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า บุคคล ๗ ประเภทคือ อะไรบ้าง คือบุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นว่าเป็นทุกข์ มีความสำคัญว่าเป็นทุกข์ ทั้งรู้แจ้งชัดว่าเป็นทุกข์ในสังขารทั้งปวง ... (เนื้อความเหมือนสูตรต้น คือ อนิจจานุปัสสีสูตร)ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้แล เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรแก่ของทำบุญ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า”

๘. อนัตตานุปัสสีสูตร

ว่าด้วยบุคคลผู้ควรเป็นนาบุญของโลก ๗ ประเภท

[๑๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า บุคคล ๗ ประเภทคือ อะไรบ้าง คือบุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นว่าเป็นอนัตตา มีความสำคัญว่าเป็นอนัตตา ทั้งรู้แจ้งชัดว่าเป็นอนัตตาในธรรมทั้งปวง ... (เนื้อความเหมือนสูตรต้น)ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้แลเป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรแก่ของทำบุญ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า”

หน้า ๒๖

๙. นิพพานสูตร

ว่าด้วยบุคคลผู้ควรเป็นนาบุญของโลก ๗ ประเภท

[๑๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า บุคคล ๗ ประเภทคืออะไรบ้าง คือ

บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความเป็นสุข สำคัญว่าเป็นสุข ทั้ง รู้แจ้งชัดว่าเป็นสุขในนิพพาน มั่นใจติดต่อกันมาไม่ขาดสาย เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาย่อมทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุตติอันหาอาสวะมิได้เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๑ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่นาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความเป็นสุข ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ ความสิ้นอาสวะและความสิ้นชีวิตของเขามีไม่ก่อนไม่หลังกัน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๒ ที่ ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า

อีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความเป็นสุข … เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานในระหว่างเพราะโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ สิ้นไป ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๓ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า

อีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความเป็นสุข ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานในเมื่ออายุเลยกึ่งเพราะโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ สิ้นไป นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๔ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า

หน้า ๒๗

อีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความเป็นสุข ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานโดยไม่ต้องใช้ความเพียรนักเพราะโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ สิ้นไป นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๕ ที่ควร แก่ของคำนับ … เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความเป็นสุข ... เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาจักปรินิพพานโดยต้องใช้ความเพียรแรงกล้า นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๖ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญ ของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าอีกประเภทหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้พิจารณาเห็นความเป็นสุข … เข้าถึงด้วยปัญญาอยู่ เขาเป็นผู้มีกระแสในเบื้องบนไปสู่อกนิฏฐภพ นี้เป็นบุคคลประเภทที่ ๗ ที่ควรแก่ของคำนับ ... เป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่าดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ ประเภทนี้แล เป็นผู้ควรแก่ของคำนับ เป็นผู้ควรแก่ของต้อนรับ เป็นผู้ควรแก่ของทำบุญ เป็นผู้ควรทำอัญชลี เป็น เนื้อนาบุญของชาวโลกที่ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า”

๑๐. นิททสวัตถุสูตร

ว่าด้วยนิททสวัตถุ ๗ ประการ

{๑๘} [๒๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นิททสวัตถุ มี ๗ ประการนี้ นิททสวัตถุ ๗ ประการเป็นไฉน คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑นิททสวัตถุ เรื่องนิททสะเป็นต้น หมายถึงเหตุให้ภิกษุได้ชื่อว่านิททสะ (ผู้ปราศจาก ๑๐ ปี ผู้ไม่มี ๑๐ ปีอีกต่อไป) นิพพีสะ (ผู้ปราศจาก ๒๐ ปี) นิตตึงสะ (ผู้ปราศจาก ๓๐ ปี) เป็นต้น กล่าวกันว่า ปัญหาเกี่ยวกับเรื่องนิททสะเป็นต้นนี้เกิดขึ้นในลัทธิเดียรถีย์คือพวกนักบวชนอกพระพุทธศาสนา โดยพวกเดียรถีย์ใช้เรียกนิครนถ์ผู้หนึ่ง(ซึ่งประพฤติวัตรมีกำหนด ๑๒ ปี)แต่เสียชีวิตเมื่อประพฤติ ได้ ๑๐ ปีว่า ‘นิททสะ’ ซึ่งมีความหมายว่านิครนถ์ผู้นั้น (ถ้าเกิดอีก) จะไม่มีอายุ ๑๐ ปีอีกต่อไป ไม่ใช่แต่เพียง ๑๐ ปีเท่านั้น แม้ ๙ ปีลดลงไปจนถึง ๑ ปีก็อาจไม่มี ท่านพระอานนท์ฟังเรื่องนี้ แล้วนำมากราบทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า ซึ่งพระองค์ตรัสในความหมายใหม่ว่า คำว่า ‘นิททสะ’ เป็นต้นนี้เป็นคำเรียกพระอรหันตขีณาสพ เพราะเมื่อปรินิพพานในขณะอายุ ๑๐ ปี ก็ชื่อว่าเป็นผู้ไม่มี ๑๐ ปีอีกต่อไป ไม่ใช่แต่เพียง ๑๐ แม้ ๙ ปีลดลงไปจนถึง ๑ ปี ๑ เดือน ๑ วัน ชั่วกาลครู่เดียวก็ไม่มี ทั้งนี้เพราะอรหันตขีณาสพไม่มีปฏิสนธิจิตอีกต่อไป ดังนั้นนิททสวัตถุ ในความหมายทางพระพุทธศาสนา จึงหมายถึง เหตุที่ทำให้เป็นผู้ไม่เกิดอีกต่อไปโดยต้องประกอบด้วยธรรม ๗ ประการ นี้ (ที.ปา.อ. ๒๓๘, องฺ.สตฺตก.อ. ๑๖๔-๑๖๕)

จบ ทุกขสูตร