arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · อันธกวินทวรรค

๓. สมาธิสูตร เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในอันธกวินทวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ อันธกวินทวรรค สมาธิสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๑๙๔–๑๙๔

หน้า ๑๙๔

๓. สัมมาสมาธิสูตร

ว่าด้วยธรรมของผู้ไม่สมควรและผู้ควรบรรลุสัมมาสมาธิ

{๑๑๓} [๑๑๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมไม่อาจบรรลุสัมมาสมาธิได้ ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุใน ธรรมวินัยนี้

(๑) ไม่อดทนต่อรูปารมณ์ (๒) ไม่อดทนต่อสัททารมณ์

(๓) ไม่อดทนต่อคันธารมณ์ (๔) ไม่อดทนต่อรสารมณ์

(๕) ไม่อดทนต่อโผฎฐัพพารมณ์

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมไม่ อาจบรรลุสัมมาสมาธิได้

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการย่อมอาจบรรลุสัมมาสมาธิได้ ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้

(๑) อดทนต่อรูปารมณ์ (๒) อดทนต่อสัททารมณ์

(๓) อดทนต่อคันธารมณ์ (๔) อดทนต่อรสารมณ์

(๕) อดทนต่อโผฏฐัพพารมณ์

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมอาจบรรลุสัมมาสมาธิได้

๔. อันธกวินทสูตร

ว่าด้วยธรรมที่พึงสอนภิกษุใหม่ ๕ ประการ

{๑๑๔} [๑๑๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ อันธกวินทวิหาร ในแคว้นมคธ ครั้งนั้น ท่านพระอานนท์เข้าไปเฝ้าพระผู้พระภาคเจ้าถึงที่

จบ ๓. สมาธิสูตร