พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · อักโกสกวรรค
๔. พหุภาณีสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในอักโกสกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ อักโกสกวรรค พหุภาณีสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๕๖–๓๕๖
๔. พหุภาณีสูตร
ว่าด้วยคุณและโทษของการพูด
{๒๑๔} [๒๑๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้มีอยู่ในบุคคลผู้พูดมาก โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) พูดเท็จ (๒) พูดส่อเสียด
(๓) พูดคำหยาบ (๔) พูดเพ้อเจ้อ
(๕) หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้แลมีอยู่ในบุคคลผู้พูดมาก
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ ๕ ประการนี้มีอยู่ในบุคคลผู้พูดพอประมาณ อานิสงส์ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ไม่พูดเท็จ (๒) ไม่พูดส่อเสียด
(๓) ไม่พูดคำหยาบ (๔) ไม่พูดเพ้อเจ้อ
(๕) หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ ๕ ประการนี้แล มีอยู่ในบุคคลผู้พูดพอประมาณ”
๕. ปฐมอขันติสูตร
ว่าด้วยโทษของอขันติและคุณของขันติ สูตรที่ ๑
{๒๑๕} [๒๑๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษของความไม่อดทนมี ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
- ๑บุคคลผู้พูดมาก (พหุภาณี) ในที่นี้หมายถึงบุคคลผู้พูดโดยไม่คิดด้วยปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๘๙)
- ๒บุคคลผู้พูดพอประมาณ (มนฺตภาณี) หมายถึงบุคคลผู้พูดโดยคิดด้วยปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๘๙)
จบ ๔. พหุภาณีสูตร