๗. หิตสูตร ที่ ๑ เล่ม ๒๒

๖. ปุนกูฏสูตร

ว่าด้วยกำลังที่เป็นยอด

{๑๖} [๑๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำลัง ๕ ประการนี้ กำลัง ๕ ประการ คืออะไรบ้าง คือ

(๑) กำลังคือศรัทธา (๒) กำลังคือวิริยะ

(๓) กำลังคือสติ (๔) กำลังคือสมาธิ

(๕) กำลังคือปัญญา

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำลัง ๕ ประการนี้แล บรรดากำลัง ๕ ประการนี้แลกำลังคือปัญญาจัดเป็นเลิศ เป็นยอด เป็นที่รวบรวม

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนสิ่งที่เป็นเลิศ เป็นยอด เป็นที่รวบรวม แห่งเรือนยอด ก็คือยอด ฉันใด บรรดากำลัง ๕ ประการนี้ กำลังคือปัญญา ก็จัดเป็นเลิศ เป็นยอด เป็นที่รวบรวม ฉันนั้นเหมือนกันแล”

๗. ปฐมหิตสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์ตนเอง สูตรที่ ๑

{๑๗} [๑๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อี่น ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยศีล

(๒) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึง พร้อมด้วยสมาธิ

(๓) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการ ถึงพร้อมด้วยปัญญา

(๔) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยวิมุตติ

(๕) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ แต่ไม่ชักชวน ผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แลชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น”

๘. ทุติยหิตสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น สูตรที่ ๒

{๑๘} [๑๘] ‘‘ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการชื่อว่า เป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล แต่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยศีล

(๒) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ แต่ชักชวนผู้อื่นในการถึง พร้อมด้วยสมาธิ

(๓) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา แต่ชักชวนผู้อื่นในการ ถึงพร้อมด้วยปัญญา