๘. หิตสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๒

(๓) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการ ถึงพร้อมด้วยปัญญา

(๔) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยวิมุตติ

(๕) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ แต่ไม่ชักชวน ผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แลชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น”

๘. ทุติยหิตสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น สูตรที่ ๒

{๑๘} [๑๘] ‘‘ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการชื่อว่า เป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล แต่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยศีล

(๒) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ แต่ชักชวนผู้อื่นในการถึง พร้อมด้วยสมาธิ

(๓) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา แต่ชักชวนผู้อื่นในการ ถึงพร้อมด้วยปัญญา

(๔) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ แต่ชักชวนผู้อื่นในการถึง พร้อมด้วยวิมุตติ

(๕) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ แต่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ชื่อว่า เป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน

๙. ตติยหิตสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตนและผู้อื่น สูตรที่ ๓

{๑๙} [๑๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการชื่อว่า เป็นผู้ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล ทั้งไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึง พร้อมด้วยศีล

(๒) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ ทั้งไม่ชักชวนผู้อื่นใน การถึงพร้อมด้วยสมาธิ

(๓) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา ทั้งไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยปัญญา

(๔) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ ทั้งไม่ชักชวนผู้อื่นในการ ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ

(๕) ตัวเองไม่เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ ทั้งไม่ ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมวิมุตติญาณทัสสนะ