พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · พลวรรค
๖. ปุนกูฏสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในพลวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ พลวรรค ปุนกูฏสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๒–๒๒
๖. ปุนกูฏสูตร
ว่าด้วยกำลังที่เป็นยอด
{๑๖} [๑๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำลัง ๕ ประการนี้ กำลัง ๕ ประการ คืออะไรบ้าง คือ
(๑) กำลังคือศรัทธา (๒) กำลังคือวิริยะ
(๓) กำลังคือสติ (๔) กำลังคือสมาธิ
(๕) กำลังคือปัญญา
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กำลัง ๕ ประการนี้แล บรรดากำลัง ๕ ประการนี้แลกำลังคือปัญญาจัดเป็นเลิศ เป็นยอด เป็นที่รวบรวม
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนสิ่งที่เป็นเลิศ เป็นยอด เป็นที่รวบรวม แห่งเรือนยอด ก็คือยอด ฉันใด บรรดากำลัง ๕ ประการนี้ กำลังคือปัญญา ก็จัดเป็นเลิศ เป็นยอด เป็นที่รวบรวม ฉันนั้นเหมือนกันแล”
๗. ปฐมหิตสูตร
ว่าด้วยภิกษุผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์ตนเอง สูตรที่ ๑
{๑๗} [๑๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อี่น ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยศีล
(๒) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ แต่ไม่ชักชวนผู้อื่นในการถึง พร้อมด้วยสมาธิ
จบ ๖. ปุนกูฏสูตร