arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · ปัญจังคิกวรรค

๑๐. นาคิตสูตร เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในปัญจังคิกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ ปัญจังคิกวรรค นาคิตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๔๕–๔๙

หน้า ๔๕

๙. จังกมสูตร

ว่าด้วยอานิสงส์แห่งการจงกรม ๕ ประการ

{๒๙} [๒๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ในการจงกรมมี ๕ ประการนี้ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุผู้เดินจงกรม(๑) ย่อมเป็นผู้อดทนต่อการเดินทางไกล

(๒) ย่อมเป็นผู้อดทนต่อการบำเพ็ญเพียร

(๓) ย่อมเป็นผู้มีอาพาธน้อย

(๔) อาหารที่ฉัน ดื่ม เคี้ยว ลิ้มไปแล้วย่อมย่อยไปโดยดี

(๕) สมาธิที่ได้เพราะการเดินจงกรมย่อมตั้งอยู่ได้นาน

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ในการเดินจงกรมมี ๕ ประการนี้แล”

๑๐. นาคิตสูตร

ว่าด้วยการไม่ติดยศและไม่ให้ยศติดตน

[๓๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

{๓๐} สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จเที่ยวจาริกไปในแคว้นโกศล พร้อม ด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ได้เสด็จถึงหมู่บ้านพราหมณ์ของชาวโกศลชื่ออิจฉา นังคลคาม ได้ยินว่า สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่ไพรสณฑ์ ชื่ออิจฉานังคละ ใกล้หมู่บ้านพราหมณ์ชื่ออิจฉานังคลคาม พราหมณ์และคฤหบดีชาวอิจฉานังคลคามได้สดับข่าวว่า “พระสมณ โคดมศากยบุตรทรงผนวชจากศากยตระกูลเสด็จถึงหมู่บ้านอิจฉานังคลคาม ประทับอยู่ที่ไพรสณฑ์ชื่ออิจฉานังคละ ใกล้หมู่บ้านพราหมณ์ชื่ออิจฉานังคลคาม ก็ชื่อเสียงอันงามของท่านพระสมณโคดมพระองค์นั้นขจรไปแล้วอย่างนี้ว่า ‘แม้เพราะเหตุนี้ ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นทรงเป็นพระอรหันต์

หน้า ๔๖

ตรัสรู้เองโดยชอบ ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ เสด็จไปดีแล้ว ทรงรู้แจ้งโลก ทรงเป็นสารถีฝึกบุรุษที่ควรฝึกไม่มีผู้อื่นยิ่งกว่า ทรงเป็นศาสดาของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ทรงเป็นผู้เบิกบานแล้ว ทรงเป็นผู้จำแนกธรรม พระองค์ทรงทราบประจักษ์โลกนี้ ตลอดทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลกด้วยพระปัญญา อันยิ่งด้วยพระองค์เองแล้วทรงสอนหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์ เทพ และมนุษย์ให้รู้ตามด้วย ทรงแสดงธรรมอันงามในเบื้องต้น งามในท่ามกลาง งาม ในที่สุด ทรงประกาศพรหมจรรย์ อันบริสุทธิ์พร้อมทั้งอรรถทั้งพยัญชนะบริบูรณ์ ครบถ้วน’ ก็การได้เห็นพระอรหันต์ทั้งหลายเห็นปานนั้นเป็นการดีแล” ดังนี้ครั้งนั้น เมื่อราตรีล่วงไป พราหมณ์และคฤหบดีชาวอิจฉานังคลคามได้ พากันถือของเคี้ยวของฉันเป็นจำนวนมากเข้าไปทางอิจฉานังคลไพรสณฑ์ ครั้น แล้วได้ยืนส่งเสียงดังอื้ออึงกันอยู่ที่ซุ้มประตูด้านนอก

สมัยนั้น ท่านพระนาคิตะเป็นอุปัฏฐากของพระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้ มีพระภาคเจ้าตรัสถามท่านพระนาคิตะว่า “ดูก่อนนาคิตะ ก็พวกใครกัน ส่ง เสียงดังอื้ออึงอยู่ คล้ายพวกชาวประมงแย่งปลากัน”

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑พระพุทธคุณ ๙ บท พึงดูความหมายที่เชิงอรรถในข้อ ๒ (วิตถตสูตร เสขพลวรรค) ปฐมปัณณาสก์ หน้า ๓-๕ ในเล่มนี้
  2. ๒มารโลก โลกของมาร หมายถึงกามาพจรสวรรค์ชั้นที่ ๖ อันเป็นเทวโลกชั้นสูงสุด ซึ่งเรียกว่า ปรนิมมิตวสวัตดี <*> ซึ่งมีเทพยิ่งใหญ่ระดับสูงสุดนามว่าวสวัตดี <*> ชื่อว่าเป็นมารเพราะเป็นนิมิต หมายแห่งความขัดข้องคอยขัดขวางเหนี่ยวรั้งบุคคลไว้มิให้ล่วงพ้นจากแดนอำนาจครอบงำของตน โดยชักให้ห่วงพะวงอยู่ในกามสุข (นัย วิ.อ. ๑/๑๑๘. ที.สี.อ. ๑๕๗, ม.มู.อ. ๒/๑๐๙)
  3. ๓สมณพราหมณ์ หมายถึงนักบวชทั้งในและนอกพระพุทธศาสนา (ที.สี.อ. ๑๕๗, ม.มู.อ. ๒/๑๐๙)
  4. ๔คำว่า เทพ ในที่นี้หมายถึงสมมติเทพ เทวดาโดยสมมติ ได้แก่ พระเจ้าแผ่นดิน พระอัครมเหสี และพระราชโอรส (นัย ที.สี.อ. ๑๕๗, ม.มู.อ. ๒/๑๐๙)
  5. ๕แสดงธรรมงาม ... ในที่สุด หมายถึงทรงแสดงศีลเป็นเบื้องต้น อริยมรรคเป็นหลักปฏิบัติท่ามกลาง และจบด้วยการทำที่สุดแห่งทุกข์คีอนิพพาน (นัย ที.สี.อ. ๑๕๙, ม.มู.อ. ๒/๑๑๐-๑๑๑)
  6. ๖คำว่า พรหมจรรย์ ความประพฤติประเสริฐ มีความหมายหลายนัย ในที่นี้หมายถึงศาสนธรรม ทั้งสิ้นที่ย่อลงไว้ด้วยไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา (ที.สี.อ. ๑๖๐, ม.มู.อ. ๒/๑๑๑)
  7. วสวตี - ผู้รวบรวม
หน้า ๔๗

ท่านพระนาคิตะกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ คนพวกนั้นคือ พวกพราหมณ์และคฤหบดีชาววอิจฉานังคลคาม พากันถือของเคี้ยวของฉันเป็น จำนวนมากมายืนส่งเสียงดังอื้ออึงกันอยู่ที่ซุ้มประตูด้านนอกเพื่อถวายพระผู้มี พระภาคเจ้าและภิกษุสงฆ์”

“ดูก่อนนาคิตะ เราไม่ติดยศ และยศก็ไม่ติดเรา ผู้ใดแลไม่พึงได้ตาม ความปรารถนา ไม่พึงได้โดยไม่ยาก ไม่พึงได้โดยไม่ลำบากซึ่งสุขอันเกิดแต่ เนกขัมมะ สุขอันเกิดแต่วิเวก สุขอันเกิดแต่ความสงบ สุขอันเกิดแต่ความตรัสรู้ ที่เราได้ตามความปรารถนา ได้โดยไม่ยาก ได้โดยไม่ลำบากนี้ ผู้นั้น พึงยินดีสุขที่ไม่สะอาด สุขในการนอน และสุขที่อาศัยลาภสักการะและการ สรรเสริญ”

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ บัดนี้ ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรับเถิด ขอพระสุคตทรงรับเถิด บัดนี้ เป็นเวลาที่พระผู้มีพระภาคเจ้าจะทรงรับ พระผู้มีพระภาคเจ้าจักเสด็จไปทางใด ๆ พวกพราหมณ์และคฤหบดีชาว นิคมและชาวชนบทก็จักหลั่งไหลไปทางนั้น ๆ เหมือนเมื่อฝนลูกเห็บตกลงมา นํ้าก็ย่อมไหลไปตามที่ลุ่ม ฉันใด พระผู้มีพระภาคเจ้าจักเสด็จไปทางใด ๆ พวก พราหมณ์และคฤหบดีชาวนิคมและชาวชนบทก็จักหลั่งไหลไปทางนั้น ๆ ฉันนั้น ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าศีลและปัญญาของพระผู้มีพระภาคเจ้า”“ดูก่อนนาคิตะ เราไม่ติดยศ และยศก็ไม่ติดเรา ผู้ใดแลไม่พึงได้ตาม ความปรารถนา ไม่พึงได้โดยไม่ยาก ไม่พึงได้โดยไม่ลำบากซึ่งสุขอันเกิดแต่ เนกขัมมะ สุขอันเกิดแต่วิเวก สุขอันเกิดแต่ความสงบ สุขอันเกิดแต่ความตรัสรู้ ที่เราได้ตามความปรารถนา ได้โดยไม่ยาก ได้โดยไม่ลำบากนี้ ผู้นั้น พึงยินดีสุขที่ไม่สะอาด สุขในการนอน และสุขที่อาศัยลาภสักการะและการ สรรเสริญ ดูก่อนนาคิตะ อาหารที่กิน ดื่ม เคี้ยว ลิ้มไปแล้วย่อมมีอุจจาระ

หน้า ๔๘

และปัสสาวะเป็นผล นี้เปันผลแห่งอาหารนั้น โสกะ ปริเทวะ ทุกขะ โทมนัส และอุปายาส (ความคับแค้นใจ) ย่อมเกิดขึ้นเพราะสิ่งที่รักแปรปรวนกลายเป็นอื่นไป นี้เป็นผลแห่งโสกะเป็นต้นนั้น ดูก่อนนาคิตะ ความเป็นของปฏิกูลใน อสุภนิมิตย่อมตั้งอยู่แก่ภิกษุผู้ขวนขวายประกอบอสุภนิมิตเนือง ๆ นี้เป็นผล แห่งการประกอบนั้น ความเป็นของปฏิกูลในผัสสะย่อมตั้งอยู่แก่ภิกษุผู้พิจารณา เห็นว่าไม่เที่ยงในผัสสายตนะ ๖ อยู่ นี้เป็นผลแห่งการพิจารณาเห็นนั้น ความ เป็นของปฏิกูลในอุปาทานย่อมตั้งอยู่แก่ภิกษุผู้พิจารณาเห็นความเกิดและความดับในอุปาทานขันธ์ ๕ นี้เป็นผลแห่งการพิจารณาเห็นนั้น”

จบ ปัญจังคิกวรรคที่ ๓

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้คือ

๑. ปฐมคารวสูตร ๒. ทุติยคารวสูตร

๓. อุปกิเลสสูตร ๔. ทุสสีลสูตร

๕. อนุคคหิตสูตร ๖. วิมุตติสูตร

๗. สมาธิสูตร ๘. ปัญจังคิกสูตร

๙. จังกมสูตร ๑๐. นาคิตสูตร

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ความเป็นของปฏิกูล ... ประกอบอสุภนิมิตเนือง ๆ ในที่นี้หมายถึงการพิจารณาเห็นอารมณ์ที่น่าปรารถนา อันเป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัดยินดีว่าเป็นสิ่งปฏิกูลจะปรากฏอยู่ตลอดแก่ภิกษุผู้หมั่น ประกอบอสุภกัมมัฏฐาน (องฺ.ปญฺจก.อ. ๑๓)
  2. ๒ผัสสายตนะ ๖ หมายถึงเหตุแห่งความที่อายตนะภายใน อายตนะภายนอก และวิญญาณสัมผัส คือกระทบหรือประจวบกัน ๖ ทาง (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒๘๘) เช่น ตาเห็นรูปเกิดความรู้สึกขึ้น เป็นต้น
  3. ๓อุปาทานขันธ์ แปลว่า กองแห่งความถือมั่น หมายถึงกลุ่มธรรมหรือหมวดธรรมอันเป็นปัจจัย แห่งความถือมั่น (ที.ม.อ. ๓๙๘, ม.มู.อ. ๑/๓๐๓) ๕ อย่าง คือ รูป (แสงสีที่ตามองเห็น) เวทนา (ความรู้สึก) สัญญา (ความรู้จักจำได้) สังขาร (ความปรุงแต่งคิดนึก) และวิญญาณ (ภาวะรับรู้) หรือเรียกว่าเบญจขันธ์ หรือขันธ์ ๕ อันเป็นตัวทุกข์นั่นเอง
หน้า ๔๙

๔. สุมนวรรค

๑. สุมนสูตร

ว่าด้วยเทวดามีความพิเศษต่างกันด้วยเหตุ ๕ ประการ

[๓๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

{๓๑} ครั้งนั้นแล พระนางสุมนาราชกุมารี แวดล้อมด้วยรถ ๕๐๐ คัน และ ราชกุมารี ๕๐๐ คน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้ว

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑สุมนาราชกุมารี เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าโกศล ได้นามว่า ‘สุมนา’ เพราะในอดีตชาติได้นำ พวงดอกมะลิถวายสักการะแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสีแล้วตั้งความปรารถนาให้ใด้ชื่อนี้ พระนางสำเร็จเป็นพระโสดาบันขณะพระชนมายุ ๗ พรรษา โดยได้ฟังธรรมเมื่อคราวเสด็จไป ถวายการต้อนรับพระบรมศาสดาซึ่งเสด็จมายังพระนครสาวัตถีตามคำกราบทูลของทูต ที่อนาถบิณฑิกเศรษฐีส่งไปทูลเสด็จเพื่อฉลองพระวิหารเชตวัน เหตุที่ไปเข้าเฝ้าในครั้งนี้ เพราะพระนางได้สดับเสียงสนทนาของทารกสองคน ซึ่งคนหนึ่งเป็นพระกนิษฐภาดาของพระนาง อีกคนหนี่ง เป็นบุตรของหญิงสนมพระมารดา ทั้งสองเคยบวชเป็นภิกษุผู้สหายกันในสมัยพระพุทธเจ้า พระนามว่ากัสสปะโดยรูปหนึ่งบำเพ็ญสาราณียธรรม อีกรูปหนี่งบำเพ็ญวัตรในโรงภัต ซึ่งทั้งสอง ต่างพยายามกล่าวถึงข้อดีแห่งข้อปฏิบัติของตน แต่ก็ไม่สามารถให้อีกฝ่ายยอมรับได้ จนต่างมรณภาพกันไปบังเกิดในเทวโลก เวียนว่ายตายเกิดในเทวโลกและมนุษยโลกอยู่นานจนพุทธันดรหนึ่ง ผ่านไป ลุถึงสมัยพระพุทธเจ้าของเรานี้ จึงมาเกิดในพระนครสาวัตถี ผู้บำเพ็ญสาราณียธรรม บังเกิดในราชตระกูล ผู้บำเพ็ญวัตรในโรงภัตเกิดในตระกูลของนางสนม ในวันตั้งชื่อ พวกญาติ ๆ พาทั้งสองมานอนเคียงกัน ทารกที่เกิดในราชตระกูลระลึกรู้ว่าตนได้มาเกิดในวงศ์กษัตริย์นี้ก็เพราะผลแห่งการบำเพ็ญสาราณียธรรม แล้วระลึกหาสหายที่เคยบวชเป็นภิกษุด้วยกัน ก็รู้ว่ามา เกิดเป็นบุตรของนางสนมอยู่ใกล้กันนี้ จึงส่งเสียงทำนองว่าไม่เชื่อฟังคำของตนให้อีกฝ่ายรู้ ทารกที่เป็นบุตรนางสนมก็กล่าวโต้ตอบว่าอย่าถือตัวไปเลย ทุกสิ่งเป็นสักแต่ว่าธาตุทั้งนั้น สุมนาราชเทวีประทับยืนแแอบฟังจับความได้แต่คำว่า ‘ธาตุ’ ไม่ทรงเปิดเผยให้ใครทราบเพราะเกรงว่าทารกทั้งสองจะถูกเนรเทศ จึงเก็บความสงสัยไว้เพื่อทูลถามพระพุทธเจ้าเท่านั้น และ แล้วจึงทูลขอพระราชานุญาตเข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้าโดยเสด็จพร้อมด้วยรถเป็นราชพาหนะ ๕๐๐ คัน ซึ่งกล่าวกันว่า ในชมพูทวีปมีกุมารีเพียง ๓ นางเท่านั้น ที่มีรถเป็นพาหนะถึง ๕๐๐ คัน คือ (๑) จุนทีราชกัญญา พระราชธิดาของพระเจ้าพิมพิสาร (๒) วิสาขามหาอุบาสิกา ผู้เป็นธิดาของ ธนัญชัยเศรษฐี (๓) ก็คีอสุมนาราชเทวีนี้ (นัย องฺ.ปญฺจก.อ. ๑๔-๑๘)

จบ ๑๐. นาคิตสูตร