พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · ทุจริตวรรค
๗. อปรวจีทุจริตสูตร เล่ม ๒๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๔๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในทุจริตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ ทุจริตวรรค อปรวจีทุจริตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๓๖ หน้า ๔๙๙–๔๙๙
๗. อปรวจีทุจริตสูตร
ว่าด้วยโทษของวจีทุจริตและคุณของวจีสุจริต
[๒๔๗] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในเพราะวจีทุจริต ๕ ประการนี้ฯลฯ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ในเพราะวจีสุจริต ๕ ประการนี้ ฯลฯ
จบอปรวจีทุจริตสูตรที่ ๗
๘. อปรมโนทุจริตสูตร
ว่าด้วยโทษของมโนทุจริตและคุณของมโนสุจริต
[๒๔๘] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในเพราะมโนทุจริต ๕ ประการนี้๕ ประการเป็นไฉน คือ แม้ตนเองย่อมติเตียนตนได้ ๑ วิญญูชนพิจารณาแล้วย่อมติเตียน ๑ กิตติศัพท์ที่ชั่วย่อมฟุ้งไป ๑ ย่อมเสื่อมจากสัทธรรม ๑ย่อมตั้งอยู่ในอสัทธรรม ๑ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในเพราะมโนทุจริต๕ ประการนี้แล.
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ในเพราะมโนสุจริต ๕ ประการนี้๕ ประการเป็นไฉน คือ แม้ตนเองย่อมไม่ติเตียนตนได้ ๑ วิญญูชนพิจารณาแล้วย่อมสรรเสริญ ๑ กิตติศัพท์ที่ชั่วย่อมฟุ้งไป ๑ ย่อมเสื่อมจากสัทธรรม ๑ย่อมตั้งอยู่ในอสัทธรรม ๑ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษในเพราะมโนสุจริต๕ ประการนี้แล.
จบอปรมโนทุจริตสูตรที่ ๘
จบ ๗. อปรวจีทุจริตสูตร